Mijn leven met Klebsiella Pneumoniae bacterie

Besmettelijke Resistente Dodelijke Vleesetende Ziekenhuisbacterie

Blog

view:  full / summary

Geen verband meer kunnen leggen tussen de woorden van een zin

Posted by superbacterie@gmail.com on November 6, 2011 at 9:55 AM Comments comments (0)

Ik ben al een aantal maanden bezig om een online marketing bedrijfje op te zetten zodat ik op die manier genoeg geld bij elkaar kan verdienen voor een eventuele reis naar het buitenland voor de juiste medische behandeling en om eventueel, als dat nodig blijkt te zijn, voor de juiste medicatie te kunnen betalen. Op dit moment zitten wij financieel kompleet aan de grond en hebben wij al meer dan een half jaar extreem veel moeite om ons hoofd boven water te houden. Ik ben hier niet de enige die ziek is. De man bij wie ik woon, G.J. M., bleek op een gegeven moment ook besmet te zijn met de Klebsiella P.-bacterie en ging ineens zienderogen achteruit.

 

Maar nu had ik mij zojuist aangemeld voor een online webinar die bij de marketing-training hoort die ik volg, en ik kreeg een pdf-verslag om me voor te bereiden op dit webinar. Vanaf de allereerste letter merkte ik al dat ik me met geen mogelijkheid kon concentreren. Terwijl ik daar nooit eerder in mijn leven last van heb gehad. Wel merkte ik dat zowel mijn concentratie als mijn korte termijn-geheugen de laatste weken begonnen te haperen. Ik weet dit eerst aan het vele constante vocht dat in mijn hoofd zit, en de druk die ik in mijn hoofd voel. Vooral ook omdat ik de afgelopen maand plotseling op een extreme manier last kreeg van tunnelvisie. Maar nu begin ik me steeds meer zorgen te maken. Ik begin het vermoeden te krijgen dat er delen van mijn hersenen aangetast raken of aan het uitvallen zijn. Het lijkt er op dat het behoorlijk snel gaat nu. Ik begon te lezen en ik merkte dat ik me niet kon concentreren. Iedere zin moest ik drie tot zelfs zes keer opnieuw overlezen. En dan nog begreeep ik vaak niet wat er nu werkelijk stond. Ik merkte op een gegeven moment dat ik de verbanden niet zag van de woorden die in de zinnen stonden. Wat ik bedoel te zeggen is dat het er heel erg op lijkt dat ik de woorden van de zin als losse woorden zie en dat ik op een bepaalde manier niet meer het verband kan leggen tussen die woorden.

 

De zin is een ketting van losse woorden geworden.Een ketting waarvan ik de betekenis niet langer meer begrijp. Ik begrijp zonder problemen de betekenissen van ieder los woord, maar de woorden samenvoegen gaat mijn hersenen nu blijkbaar ineens te moeilijk af. Mesjokke! Ik, die mijn leven lang een hoger intelligentie-quotient heb gehad dan het gemiddelde, zelfs tegen het geniale af, weet gewoonweg niet langer meerlosse woorden tot een komplete zin om te vormen in mijn hoofd. Dit is werkelijk iets dat mij gillend gek maakt! Taal en literatuur zijn altijd mijn sterkste punten geweest. En nu voel ik mij ineens als een pasgeboren baby dat nog niets kan en alles nog moet leren. IK WORDT GEK! Hoe gaat dit verder aflopen in vredesnaam? Blijft dit zo? Of gaat dit over?

 

Het vreemde van dit alles is dat ik wel gewoon weet te schrijven, mijn woorden en gevoelens gemakkellijk op papier kan gooien. Maar als ik iets moet gaan lezen kan ik het niet meer bevatten. Zelfs niet als ik het hardop voorlees voor mezelf. Iets dat mij ook opvalt: Ik heb het alleen bij teksten die door anderen geschreven zijn. Als ik dit stuk, wat ik nu op dit ogenblik aan het schrijven ben, nalees, is er bijna niets aan de hand! Natuurlijk merk ik dat het niet zo goed en gemakkelijk meer gaat als dat het dat altijd heeft gedaan. Maar dat lukt me toch maar wel. En dat andere niet? Wat is dit in vredesnaam!!!

 

Ik ben heel erg bang aan het worden voor wat er hier op kan gaan volgen. Hoe dit kan gaan uitpakken voor mij. Het gaat nu wel heel erg snel. Ik ben bang dat ik straks helemaal niets meer kan. Of dat er vitale delen van mijn hersenen worden aangetast en uitvallen. Het spraakgedeelte, het zichtgedeelte, het gedeelte van de hersenen dat mijn bewegingscentrum is, zodat ik straks misschien niet meer kan lopen, of mijn armen op kan tillen. Of zelfs verlamd raak. Dit zijn de angsten die mij nu grote grote parten spelen. Ik sta letterlijk doodsangsten uit. Nog veel meer dan dat ik al deed.

 

Ik zie het nu heel somber in. En als dit aan blijft houden kan ik mijn Marketing Master Course in het water gaan gooien. Weer iets dat ik voor niets ben begonnen en dat weer kapot wordt gemaakt door die "ziekte" die mijn leven in WERKELIJK ALLE OPZICHTEN kapot heeft gemaakt. Als ik door de specialisten op de juiste manier zou zijn behandeld dan had dit alles al in een redelijk vroeg stadium stil gezet, of misschien wel helemaal stopgezet, kunnen worden. Dan had dit alles nu niet hoeven te gebeuren. Mijn leven had niet letterlijk kapot hoeven te zijn...

 

Ik hoef je denk ik echt niet te vertellen hoe ik nu over artsen en ziekenhuizen denk, he?

FOTO-ALBUM 3 NOVEMBER IS GEUPDATED!!!

Posted by superbacterie@gmail.com on November 5, 2011 at 5:15 PM Comments comments (0)

Zoals de titel van dit blog al zegt: De foto-gallery van 3 November jongstleden is geupdated. Nog veel meer foto's van worm- of slak-achtigen. Ik weet nog niet of het hier gaat om verschillende soorten wormen (of slakken) of dat het bepaalde levensfasen of stadia zijn waarin ze verkeren. Ze komen er  pas sinds de laatste drie dagen uit. Of zijn het er al vier? Ik weet 't niet meer.  Mijn leven is een en al chaotisch. Vooral op de dagen dat ik meerdere malen met slapen. Vaak weet ik dan niet eens meer hoe ik diezelfde ochtend was opgestaan uit bed! En hoe laat dat was. Mijn geheugen en concentratie gaan steeds meer achteruit. Maar oke, de update van de foto's...

 (Wanneer ik het over wij heb, dan bedoel ik meneer G.J. M. uit Geesteren en ikzelf. Deze man is zelf ook besmet met de Klebsiella P.-bacterie en is bij alle consulten met artsen aanwezig geweest. Hij heeft met eigen ogen gezien hoe de KNO-arts met de camera amper mijn neus binnen ging om de stand van zaken op dat moment te checken, en mij voorloog over hoe het er werkelijk uit zag. De arts had het scherm waarop de beelden verschenen op zo'n manier gedraaid dat ikzelf niets kon zien vanuit de onderzoeksstoel waar ik in zat. Ondanks dat de arts wist dat G.J. M. mee kon kijken bleef hij ons toch voorliegen.)

Maar oja! Eerst moet ik jullie even vertellen hoe het gisteren is afgelopen met het bellen naar het ziekenhuis in Hardenberg. De assistente van de KNO-afdeling had mij toegezegd dat ze mij aan het einde van de ochtend zouden terugbellen. Dit werd ongeveer 13.00 uur. Ze zullen het wel druk hebben gehad. Ik zat heel erg in spanning al die tijd. Ik wist niet wat ik kon verwachten. De assistente had mij niet eens de kans gegeven om wat dan ook te vertellen. Ze zei me direkt dat ze zou overleggen met de arts en dan zouden ze mij terugbellen. Ik begon op een gegeven moment al echt het idee te krijgen dat ze niet zouden terugbellen.

 

Ik had het dus gelukkig mis. Tja, angst en onzekerheid zijn rotdingen. Ze kunnen je de kop goed gek maken! Ik had gehoopt dat ik de arts zelf te spreken kreeg, maar dat was ijdele hoop geweest. Ik had vantevoren ook al wel het gevoel (intuitie) dat het telefoontje dat zou komen kort en bondig zou zijn en dat ik of nee op mijn rekest zou gaan krijgen, of dat ik weer, zoals gewoonlijk, aan een lijntje zou worden gehouden en van het kastje naar de muur zou worden gestuurd. Het was de assistente die mij terug belde. Extreem kort en bondig zei ze mij dat ze met de arts had overlegd. De arts had gezegd dat ik maar naar Assen moest bellen en daar maar een afspraak moest gaan maken. Ik zei daarop dat toen ik daar de laatste keer was geweest had afgesproken dat als het weer zou verergeren, ik via de huisarts weer een doorverwijsbrief moest gaan halen en moest bellen voor een afspraak. Aangezien de huisarts in geen enkel opzicht voor mij klaarstaat, zou dat vergeefse moeite zijn geweest. De assistente zei mij dat ik gewoon rechtstreeks naar Assen moest bellen en dat ik moest zeggen dat de arts van Hardenberg mij had doorverwezen. Ze zei er ook bij dat ik daarginds op de beste plek zou zijn aangezien ik bij de arts in Assen op de hoogste plek was. Daar had ze in elk geval wel gelijk in. Deze KNO-arts is namelijk een academisch arts, gespecialiseerd op verschillende vlakken, waaronder vooral neus- en keeloperaties, en plastisch chirugie. Ik las vanmiddag toevallig dat hij ook gespecialiseerd is in problemen in de hals. En dat is waar bij mij de grootste en tevens meest gevaarlijke vocht- en wormproblemen zitten. Ik durf werkelijk niet meer te hopen op een goede afloop van dit alles.

 

De KNO-arts in Assen had ongeveer een half jaar geleden op het allerlaatste moment mijn neusoperatie afgeblazen, onder het mom dat alles in mijn neusgangen aan de betere hand was en dat een operatie alles alleen maar zou gaan verergeren. Plus gezien het feit dat ik bepaalde sterke bacterien in mijn lijf had, zouden er geheid complicaties bij komen. Of tijdens de operatie, en anders wel na de operatie. Ze zouden alles gaan schoonmaken van binnen. Iets dat kei en keihard nodig was op dat moment (en nu nog steeds dus), en dat alle betrokken artsen ook wisten. Alle artsen waren zich er goed van bewust welke complicaties er zouden gaan komen wanneer er niets aan de Staphylococcus Aureus-ontsteking gedaan werd. Er was van binnen al zoveel kapot en weggevreten dat als men dit allemaal zou laten zitten dat er op een gegeven ogenblik geheid dikke vette ontstekingen zouden ontstaan, of nog erger: dat het allemaal zou gaan rotten. Beide is in mijn geval ondertussen gaande. Iets dat enkel en alleen te voorkomen was geweest door de operatie door te laten gaan.

 

Toen die arts ons vertelde dat het niet meer zo nodig was omdat het aan de beterende hand was, bleek dat achteraf helemaal niet het geval te zijn. De klachten waren op dat moment nog net zo heftig als voordat de operatie werd gepland. Ik was dus alweer niet serieus genomen, of goed aan het lijntje gehouden en voor de zoveelste keer voorgelogen. Of dit alles was opzet geweest. Mij een langdurend afweeronderzoek laten doen en mij beloven dat dat ik alleen geopereerd kon worden wanneer mijn afweer goed was. Gedurende dit onderzoek waren er ook de nodige dingen gebeurt die niet klopten, en werd er gezorgd dat dit onderzoek alles bij elkaar een maand duurde. Normaal is zoiets bij iedere andere patient binnen een week bekeken. Maar bij mij was het laatste gedeelte van het onderzoek zogenaamd nog niet binnen, bleek het zoek te zijn ineens, en werd ik niet gebeld zodra de uiteindelijke uitslag binnen was, zoals was afgesproken met de Hardenberg arts. Ook zou deze zelfde arts mij een kopie opsturen van de uislagen van de onderzoeken. Ik probeer steeds alles zwart op wit te krijgen omdat er veel en veel teveel gebeurt wat niet klopt. 

 

Bij de laatste afspraak met de arts in Assen hadden wij ook al geen antwoorden gekregen, en werden we dus weer met een kleitje het riet ingestuurd, om naar huis te gaan en aan ons lot te worden overgelaten. Eerst geloofde ik die arts toen hij ons vertelde dat het in mijn hoofd aan de beterende had was, en ik was hartstikke blij zelfs hierom. Ik had mezelf goed voor de gek gehouden dor op deze arts te vertrouwen. Toen we laat in de avond na de afspraak in Assen weer thuis kwamen, was alles in mijn neusgangen nog net zo erg als dat het ervoor was geweest. De stukken vlees, en haarvaatjes kwamen regelrecht mijn neus uitzetten. Niets was beter geworden. NIETS! Het was overduidelijk weer een lulverhaal geweest om mij af te schepen. En om zoveel mogelijk tijd te rekken. Men was bij voorbaat al niet van plan geweest om mij te opereren. Bedenk dat ik twee van de meest zware besmettelijke bacterien heb die er zijn op deze aardbol, en dat er zoveel ontsmet moet worden als ik zou worden geopereerd. De risico's voor het personeel, en de risico's voor de andere patienten. Met dat in ogenschouw is het dan toch veel beter om mij voor te liegen en aan een lijntje houden, in de hoop dat ik het niet in de gaten zou hebben.

 

Ik belde direct aan het begin van de middag naar KNO Assen om er een afspraak te maken. Ik had er een zwaar hoofd in dat ik het voor elkaar zou krijgen. En als ik wel  een afspraak zou krijgen hadden we allebei verwacht dat ze mij weer weken lang zouden laten wachten voor ik zou kunnen komen.

 

Ik had het alweer mis! Ik vertelde alles aan de assistente en ze schrok overduidelijk van wat ik haar vertelde.  Ze maakte een afspraak voor aanstaande dinsdag!!! KOMENDE DINSDAG HEB IK DUS EEN AFSPRAAK IN ASSEN!! Had ik dit wel goed gehoord? Ja dus. Mijn god! Ik had het voor elkaar dat ik aankomende dinsdag al kon komen! Er ging een gigantische golf van blijdschap door mij heen. Had ik nu eindelijk geluk?

 

Later op de dag toen alles een beetje doorgedrongen was en ik tot bezinning was gekomen, kwamen er weer andere gedachten. Ik durfde niet weer te gaan hopen, om dan dinsdag diezelfde hoop weer de grond ingestampt te zien worden. Want hoogstwaarschijnlijk zou het allemaal weer heltzelfde gaan uitpakken als dat het iedere keer had gedaan. Dat er niets gewonnen was. Nog helemaal niets. Dat was wat er weer tot me doordrong. Ten eerste zou het ons weer een klap aan benzinegeld gaan kosten om helemaal weer naar Assen te moeten rijden. Ten tweede vraag ik me sterk af waarom ik met deze klachten niet gewoon naar een zienhuis in de buurt kan gaan, om dan daarna eventueel, en alleen wanneer dat echt nodig zou zijn, doorgestuurd te worden naar een gespecialiseerd ziekenhuis met betere artsen en betere apparatuur. Dit riekt voor ons hier naar pure opzet, Opzet om mij zoveel mogelijk uit de ziekenhuizen weg te houden. Het liefst zo lang mogelijk. Het was ook niet voor niets dat een aantal artsen mij op een gegeven moment speciaal tussen de middag op consult lieten komen. Tussen de beide spreekuren in, wanneer andere patienten en mensen van buiten in de wachtkamers zitten. De smoes van deze artsen was dat ze tussen de middag dan meer tijd voor mij zouden hebben en de zaak rustig konden bekijken.. Wij weten wel beter. En ik denk jullie ook wel, tenminste als jullie de rest van ons verhaal hebben gelezen. Maar goed, ik heb aankomende dinsdagmiddag een afspraak met de academische KNO-specialist, annex plastisch chirurg. We zetten onze allerlaatste hoop op deze arts. Wordt er weer niets gedaan, dan is het in alle opzichten einde oefening. Jullie worden op de hoogte gehouden. En dan nu eindelijk over de foto's van 3 November 2011 die ik zojuist heb geupload.

 

WORMEN, WORMEN EN NOG EENS WORMEN... ALLEEN MAAR WORMACHTIGE DINGEN UIT MIJN NEUSGATEN.

 

De grootste worm-achtige, lichtgekleurd met een donkerrode scherpe punt aan een van de uiteinden, heb ik opgehoest nadat ik mijn neus had opgehaald.

 

GATVERREDAMME!!!!!!!!!!!!! IK WORDT ECHT KNETTERGEK NU!!! DIT IS ECHT TE GEK VOOR WOORDEN!!!

 

Steeds meer rotzooi dat ik ophoest en uitspuug. Als ik het "spuug" met de vele ballen in mijn mond hou, branden de hele binnenkant en mijn tong kompleet kapot! Zo hardnekkig en sterk is die rotzooi. Wat het is? Ik weet het bij god niet!!! Het wordt niet onderzocht. Men heeft ontdekt dat ik Klebsiella P. in mijn longen had, maar dat is nu alweer meer dan een jaar geleden. Het is nu ook al bekend dat het mijn bloedbaan heeft bereikt. Ja, logisch toch, zou ik zeggen. Wat wil je ook na zo'n lange tijd. Vooral wanneer er totaal niets tegen wordt gedaan!!!

 

Ik heb lange tijd gedacht dat die rotzooi uit mijn longen kwam, maar ik begin nu steeds meer ervan overtuigd te raken dat het vanuit mijn neus, vanuit mijn hoofd, komt, en dat het de rotzooi is van de rotting die daar plaatsvindt, en ik denk ook wel van de wormen. Eitjes, ontlasting... Ja, ik weet 't echt niet want ik krijg geen begeleiding en onderzoek hierbij. Ik moet alles zelf uitmosteren, en goed opletten op alles dat er met en in mij gebeurt. En dan alles combineren en logisch nadenken. Met de nodige informatie die ik zelf op het internet heb moeten opzoeken. En mijn god, wat heb ik moeten zoeken!!! Abnormaal!!!! De meeste antwoorden heb ik van mijzelf. Intuitie en logisch helder denken. Het is het enige dat ik nog heb, en kan. In elk geval weet ik waarom ik ballen ophoest.

 

Het lichaam heeft een soort van automatisch beschermingssysteem en kapselt als het ware alles in dat het niet herkent en dat niet in het lichaam thuishoort. Nu is dat een heel goed ding, alleen kan dat heel negatief uitpakken met wormen en andere parasieten. Hun eitjes en larven worden namelijk ook ingekapseld in taai slijm, zodat ze het lichaam geen kwaad meer kunnen doen, maar door het slijm glijdt het gemakkelijker overal door en langs en wordt het het lichaam als het ware uitgedrukt. Nu is dat ook niet zo erg maar als zo'n ingekapselde larve of een tros eitjes kapot scheurt voordat het buiten het lichaam is, zijn we verder van huis. Vaak gebeurt dit helaas ook, en houdt dat in dat de larven en eitjes, of wat het ook is dat de slijmballen beschermden en vervoerden, ergens anders in het lichaam terecht kunnen komen op deze manier. En dat is nu niet bepaald wat we willen. En het was ook niet de opzet van het prachtige lichamelijke beschermingssysteem.

 

Mijn mond en keel is al zo'n driekwart jaar half verdoofd, en kapot. De huid in mijn mond en van mijn tong is kompleet kapotgebrandt door de bacterien en ik weet niet door wat voor een rotzooi nog meer. Ik heb dit al meerdere keren gemeld bij specialisten en hen foto's van een extreem kapotte tong laten zien, maar het enige dat zij doen is mij uitlachen en zeggen dat het zo hoort. Dat het heel normaal is allemaal en dat er vooral niets aan de hand is. WIE IS ER HIER VERDORIE NOU GEK!!!!

 

Ik heb maanden terug wel eens experimenten gedaan en het spuug en de rotzooi uit mijn neus op de huid van de bovenkant van mijn hand gelegd. Ik liet het zo'n vijf, soms tien, minuten liggen voordat ik het weghaalde. Het deed behoorlijk zeer op die plek waar het lag en soms had ik zelfs moeite om het langer te laten liggen. Ik moest me dan echt inhouden om het niet zo snel mogelijk van mijn huid weg te halen. Zo'n pijn deed het soms. Hoe erger de problemen in mijn neusholten, hoe heviger de pijn van die rotzooi. Ik ga je nu iets vertellen dat je waarschijnlijk niet zult geloven. Maar, we hebben van alles foto's genomen en het nodige bewijsmateriaal verzameld.

 

Zodra ik de rotzooi van mijn huid verwijderd had was er op dezelfde plek van de huid een soort van litteken ontstaan. Een lichte plek in de huid die soms zelfs langer dan een hele dag zichtbaar bleef!!!! Er omheen was de huid rossig en soms rood, alsof het verbrand was, of ontstoken. Als ik er een dunne sliert op had gelegd, dan was er daarna een exakte afdruk van die sliert in mijn huid gebrandt, of gevreten. En pijn dat het dan deed! Dit zegt dan genoeg dacht ik.

 

Iedere keer als ik heb gerust of heb geslapen, heb ik het benauwd en krijg ik bijna geen lucht meer. Ik moet als een gek snel omhoog komen en alles uit mijn keel ophoesten om het vervolgens zo snel als het maar mogelijk is uit te spugen. Het vreemde is dat zolang die brok rotzooi nog in mijn keel zit, dus voordat ik het heb opgehoest, ik weinig of geen pijn in mijn keel voel. Maar zodra ik het ophoest komt er een gigantische pijn opzetten in mijn keel. Ook onstaat er een soort van verdoofd gevoel op diezelfde plaatsen in mijn keel. Precies daar waar de brok rotzooi had gezeten. Ik moet zorgen dat ik als de weerga zoveel mogelijk blijf hoesten zodat ik alles zo 'schoon' mogelijk krijg daar, en daarna zo snel mogelijk iets ga drinken om het te spoelen. Als ik de brok rotzooi iets te lang in mijn mond houdt, brandt mijn hele mond letterlijk kapot. Ik kan na het hoesten ineens moeilijk slikken, en soms krijg ik helemaal geen lucht meer. Nog veel minder dan toen ik de brok er nog had zitten. Het duurt vaak ongeveer een kwartier tot twintig minuten voordat het helemaal is weggetrokken. Mijn mening is dat er dus overduidelijk een soort van verdovend gif in die rotzooi moet zitten. Aangezien het zo heftig verdoofd, de pijn komt opzetten zodra het uit mijn keel weg is, en ik overduidelijk kan voelen hoe de binnenwand van mijn keel aangetast is door iets. En dan denk ik direkt aan wat ik in mijn allerlaatste update van gisteren, in ditzelfde blog, heb beschreven over het gif dat de wormen in mijn lichaam hoogstwaarschijnlijk uitstoten. Alles weer bij elkaar optellend en goed logisch nadenkend...

 

Sinds de fikse twee ontstekingen die ik de afgelopen twee weken heb gehad, moet ik ongeveer om de vijf tot tien minuten rotzooi ophoesten dat in mijn keel omhoog komt, of dat omlaag is gezakt vanuit mijn neusgangen. Boordebol met donkergrijze slijmballen, of half doorzichtige met grijze en zwarte rotzooi daarin. Het 'spuug' en slijm proeft abnormaal smerig en is extreem zurig. Ook stinkt het heel erg. De slijmballen proeven daarentegen heel vreemd zoutig en branden op de tong. Als ik het langer dan zo'n tien seconden in de mond hou, gaat het zelfs zeer doen. Zo erg dat het de huid in een razend tempo kapot brandt.

 

Oke, genoeg kennis weer voor vandaag. Class is dismissed. Morgen misschien wel weer een update. Ik weet nooit vantevoren hoe mijn dagen, uren, minuten en zelfs seconden eruit gaan zien, maar ik doe mijn best. Het kan best zijn dat ik me over een paar seconden ineens zo hondsberoerd voel dat ik moet overgeven, of in elkaar klap van de helse pijnen. Dit verandert zo extreem en snel, dat er gewoonweg met geen mogelijkheid een touw aan vast te knopen is. Konstant onverwachte dingen en de meest vreemdsoortige dingen. Vaak dingen die we nooit eerder in ons leven hebben gezien, hebben meegemaakt, of waarover we ergens ooit hebben gelezen of hebben gehoord. En niets hiervan wordt ooit beantwoord door de vele specialisten waar we ondertussen zijn geweest. Ik heb gisteren een overzichtslijstje gemaakt van de dingen die momenteel met mij gebeuren, dus de dingen die nu aan de orde zijn. Ik had dit gedaan omdat ik gisteren het ziekenhuis ging bellen en alles goed op een rij zou hebben, mocht ik de arts te spreken krijgen. Hopelijk tot morgen. En anders tot de volgende keer maar weer.

 

Doeg. En slaap lekker allemaal. Liefs van Kirsten

Update 2 van 4 November 2011 - Ontstekingen en vleesetende wormen

Posted by superbacterie@gmail.com on November 4, 2011 at 1:25 PM Comments comments (0)

Alweer een fikse ontsteking in en achter de neus, in beide neusgaten. Door deze ontsteking kwam ik erachter dat tweederde van het vlees in het puntje van mijn neus was weggevreten. Ik kon de punt van mijn neus ineens tot op bepaalde diepte indrukken. Twee dagen later bleek dat het vlees nog verder was weggevreten. Vanmorgen bleek dat werkelijk al het vlees dat ooit in mijn neus had gezeten, verdwenen is. De huid ligt extreem los om het botje heen dat ik ooit eens mijn neusbotje heb genoemd, maar waar nu niets meer van over is, behalve een-vijfde van de dikte, vol met scheuren, breuken, en doorgangen. Eerst weggevreten door de Staphylococcus Aureus-ontsteking die ik al meer dan anderhalf jaar daar heb zitten en die op een gegeven moment naar binnen is geslagen. Daarna verder en sneller weggevreten door de (voor mij is dit zeker) wormen die ik onder mijn huid heb zitten. Op vele plaatsen van mijn lichaam, vooral daar waar ik vocht onder de huid heb zitten, is de huid los van het vlees gekomen. Tenminste als je dat wat er nu zit nog vlees kunt noemen. Het lijkt er heel sterk op dat deze wormen de vetlaag van de huid losvreten. Wat ik van wormen weet is dat zij geparalyseerd (paralyse) raken zodra zij in aanraking komen met een lichtbron, zij het daglicht, zij het van een lamp afkomstig. Met andere woorden: zodra een dergelijke worm buiten het lichaam van de host terecht komt, zal het eerst als dood blijven liggen om daarna te sterven, doordat de slijmlaag om hem heen en die hem altijd beschermde, gaat uitdrogen. De worm zal geen 'zuurstof' meer kunnen krijgen en sterven. Daarnaast beschikken deze wormen vaak over een soort van toxic, gif, waarmee zij het vlees van hun host, ofwel slachtoffer, verdoven, zodat deze zo min mogelijk zal merken van de aanwezigheid van de wormen. Dit gif heeft nog een andere heel belangrijke werking. Het zorgt er namelijk voor dat het vlees verzacht, of zelfs zo week wordt dat het een soort van vloeibare gel wordt. Deze 'gel' is dan dus feitelijk jouw eigen vlees geweest. Het vlees dat is opgelost, of in elk geval zo zacht gemaakt is dat de wormen zich er heel gemakkelijk een weg doorheen kunnen banen. Het zacht maken van het vlees heeft nog een derde functie: de worm kan zich er gemakkelijker mee voeden, of eigenlijk beter gezegd: die bepaalde stoffen eruit halen die het nodig heeft om verder te kunnen overleven en zich te kunnen voortplanten. Daarnaast zorgt het opgeloste vloeibare vlees ervoor dat de worm in een soort bad van gel of slijm ligt. Dit is tevens zijn bescherming, de vierde functie. En dan is er zelfs ook nog een vijfde functie: de wormen leggen hun eitjes in de vloeibare massa zodat deze op hun beurt weer gemakkelijker verspreidt kunnen worden.

Update van 4 November 2011

Posted by superbacterie@gmail.com on November 4, 2011 at 10:55 AM Comments comments (0)

De witte kringen en strepen op mijn hoofdhuid, bovenlichaam, armen, handen en gezicht zijn sterk vermenigvuldigd en in omvang gegroeid en er is op mijn hoofdhuid steeds minder 'gewone' huid zichtbaar. De schimmel zit momenteel al in de huid zelf en ik krijg het er met geen mogelijkheid meer weg. Ik heb zelfs bleekmiddel en nagellakremover geprobeerd zoals zoveel mensen die er baat bij hebben gehad. Het moet de huid en de schimmel dus uitdrogen zodat de schimmel doodgaat. Iedereen die het heeft gebruikt tegen huidschimmel claimt dat het je huid letterlijk kapot brandt wanneer je het puur gebruikt, maar sterk verdund met water werkte het bij mij niet. Minder verdund ook niet, toen heb ik het pure spul er maar overheen gegooid. Het had moeten branden, maar ik voelde niets. Er gebeurde ook niets. De huid werd niet aangetast, droogde ook niet uit, zelfs al liet ik het uren lang zitten. Terwijl ik de fles net nieuw had gekocht! En ik heb zelfs drie verschillende merken gebruikt!!! Helaas, dat was volgens miljoenen mensen de allerbeste remedie tegen schimmel op de huid. Voor mij dus eens weer niet. Zoals gewoonlijk.

 

Ik ben dit alles goed zat. Het duurt nu alles bij elkaar al meer dan anderhalf jaar, We zijn alweer bijna de twee jaar rond zelfs. Geen mens houdt zoiets als dit vol. De een kan het beter dragen dan de ander. De meeste mensen hadden allang gillend gek geworden. En ik weet zeker dat velen zichzelf van het leven zouden hebben beroofd in deze situatie. Ik kan het weten. Ik kan verdomde veel dragen, maar de laatste twee maanden sta ik ook op knappen en heb ik ondertussen al een keer met zelfmoordplannen gelopen. Ik had zelfs via internet het hoogste en meest toegankelijke gebouw in nederland opgezocht. Maar ja, ik zit er "gelukkig" toch nog steeds. Mijn hang, en drang, naar het leven blijft sterker. Maar toen op die momenten niet. Toen had ik echt zoiets van "Laat hier altublieft een eind aan komen. Als ik dat doe ben ik eindelijk verlost van deze pijn, ellende, en verdriet. Alstublieft Vader, haal me hier weg. Laat me gaan. Ik kan niet meer. En ik wil niet meer." (ik zit nu alweer te janken, verdikke)

 

Ik weet bij god niet hoe ik dit alles zo lang heb kunnen dragen. Ik vraag me dan ook af wat mij tegenhoudt om er een eind aan te maken. Ik heb hier ja ook niets meer. Maar het is me tot nu toch maar gelukt om het tot dusver te volbrengen. Toch ben ik er niet trots op. Wou dat ik net als anderen in mijn situatie het loodje al had gelegd. Ik wordt niet geholpen, krijg nergens gehoor, geen onderzoek, geen hulp of steun, geen behandeling of medicatie. Ik wordt aan alle kanten en op alle mogelijke manieren aan mijn lot overgelaten en ik ben het nu ZAT!!!!! 

 

Waarom gaan al die anderen zo snel naar de andere wereld en moet ik hier zo verschrikkelijk lang onder lijden. Dit is toch te gek voor woorden. Het is letterlijk mens-onwaardig zoals men mij behandeld. LEVENS ONWAARDIG!!!! Ik had gisteren naar de KNO van het Hardenberg ziekenhuis gebeld, maar de assistente was er de hele dag niet aanwezig. Een hele dag geen assistente van de KNO in een kompleet ziekenhuis?? En die arts was wel aan het werk? Zonder assistente? En wie roept dan de patienten op? En wie regelt dan de dossiers van diezelfde patienten? Vreemd verhaal. Maar goed. Het zal allemaal wel. Bezuinigingen misschien? Ik heb dit het laatste jaar maar al te vaak te horen gekregen. En altijd in het Hardenberg ziekenhuis. Maanden terug werd ons verteld dat de KNO Hardenberg er nooit op vrijdagen was. Maar hoe kan dat nu? Het is vandaag vrijdag, en ik heb wel met de assistente gesproken. Twee keren zelfs! En zij zou met de arts, Dr. Maats, overleggen. Dus die was er ook! Terwijl ze er niet zouden zijn op vrijdag? Weet je hoe vaak mij dit is verteld zodat ik niet met de arts kon spreken, of met de assistente?? Je snapt dus wel dat ik hier mijn eigen, normale en logische, gedachten over heb? Gewoon een kwestie van alles op een rij gaan zetten van het laatste jaar en dan gaan combineren. Ik heb nog nooit meegemaakt dat er in een ziekenhuis een komplete gespecialiseerde afdeling een hele dag niet aanwezig was! Ik moest vandaag maar weer bellen. Heb ik gedaan. De assistente wist direct wie ik was terwijl het al een tijdje terug was dat ik daar geweest was en ze mijn gegevens nog niet eens aan mij had gevraagd. Ze dacht dat ik onder behandeling stond in Assen en dat ik toen geopereerd zou worden voor een suctie. Ze zouden operatief de boel in de neusgangen gaan leegzuigen. Niet dus, geen van beide. Helaas. Het zou gebeuren, maar op het allerlaatste moment werd alles weer teniet gedaan. Dan zou ik deze gigantische problemen nu niet hebben gehad waarschijnlijk. Dan was er in elk geval heel wat opgelost geweest, in plaats dat het verergerde en zover kwam als dat het nu is gekomen.

 

Nee ik heb echt het gevoel dat ik langzaam gek aan het worden ben. Nou, laat ze me dan maar onder dwang opsluiten of wat dan ook. Dan ben ik tenminste ergens waar ook artsen zijn, en dan kan men met eigen ogen zien wat er allemaal gebeurt met mij. Ik hoef alleen maar de juiste behandeling en de juiste medicijnen te hebben. Alleen dan maak ik nog een kans. Op deze manier absoluut niet.

 

Vandeweek kwamen er een paar kleine wormpjes uit mijn neusgaten. Iedere dag een paar. Twee verschillende soorten. De bevestiging dat ik het weer eens bij het rechte eind had. FIJN! Fijn om te weten dat ik het bij het juiste eind had en precies wist wat er elke keer aan de hand was en is met mijzelf. Wat heb ik daar in vredesnaam aan!!!! Ik weet al heel lang dat ik wormen in mijn lichaam heb, ik voel en zie ze daar zitten onder mijn huid notabene, maar ik kan er nergens mee naar toe. Ik zal worden uitgelachen. Wie zal er nog iemand geloven als ie zegt dat ie wormen in z'n lijf heeft, onder z'n huid, en dat ie helemaal wordt weggevreten van binnen? Er wordt direct resoluut aan paranoia gedacht. "Die persoon die ziet ze vliegen." "Och, die heeft teveel gerookt, of geslikt." "Die moet opgenomen worden!" En dat is toch gewoon te gek voor woorden?! Iemand die werkelijk wormen onder zijn huid voelt en ziet zal hiermee al bij voorbaat niet naar buiten durven te treden. In deze zogenaamde moderne tijd? Ze zijn nog net zo erg als vroeger in de middeleeuwen. Als de arts niet weet wat het is, en er geen raad mee weet, dan is de patient maar gewoon geestesziek en wordt ie opgesloten in een gesloten inrichting. Op de juiste plek waar de patient in kwestie geen kwaad meer kan aanrichten en de waarheid naar buiten brengt over wat er allemaal gebeurt. Wat zijn we nu in godsnaam met z'n allen allemaal aan het doen? Misschien kennen we allemaal wel het verhaal van Jack en de wolf? En wat, als het jezelf overkomt? Daar wil toch echt niemand bij stil staan. Want dat is toch echt onmogelijk? Nee, dat overkomt mij niet...

 

Maanden geleden ging ik ermee naar de huisarts en vroeg hem om een wormen-onderzoek en doorverwijzing naar een internist. Weet je wat hij voor onderzoek aanvroeg? Een verdomde blaasontstekings-test!!!! Toen we moesten bellen voor de uitslag kregen we te horen dat mevrouw Visser geen blaasontsteking had. Nee! Je meent het!!! Goh! Dat was ons ook al heel erg lang bekend. En die klote huisarts wist dat ook. Al ver van tevoren, want ik had het hem tijdens dat consult nog gezegd zelfs.. En nu durft hij er prat op te gaan dat hij toen een paar onderzoekjes had verricht en dat er niets uit naar voren kwam. Wat voor onderzoekjes bedoelt hij in vredesnaam? Dus zit het maar tussen mijn oren. O ja? Of ja, eigenlijk wel gedeeltelijk, want die rotzooi zit inderdaad ook in mijn hoofd. In elk geval heb ik geen borderline persoonlijkheidsstoornis en lijd ik ook niet aan de een of andere auto-mutilatie zoals men durft te beweren. En al zou dat wel het geval zijn, dan ben ik altijd nog steeds een mens met dezelfde rechten om te leven en te overleven als ieder ander mens! Maar blijkbaar heb ik dat in de ogen van artsen dus niet. En heeft men dus maar gewoon straffeloos het recht om mij moedwillig en met opzet om het leven te brengen, alvorens mij te martelen. Het liefst zoveel mogelijk. En ieder ander kijkt, zolang dat 'nodig' is, gewoon lekker de andere kant op. In ieder geval weet ik, en anderen met mij, dat het wat mij betreft geen geestelijk probleem is. Een emotioneel probleem? Ja, dat is het ondertussen na zo'n abnormaal lange tijd en zo'n mensonwaardige behandeling wel geworden. Daar kun je op wachten. Of niet dan?

 

Waarom luistert die zogenaamde arts dan niet naar wat de patient meldt? En naar waar de patient om vraagt? Waarom kijkt deze zogenoemde arts niet gewoon eventjes verder dan zijn eigen neus lang is? In plaats van iemand op iets uit een ver verleden te veroordelen, en op leugens door een andere arts opgeschreven, en waarom neemt hij niet de moeite om uit te zoeken wat daar allemaal van waar is? In plaats van dat hij een patient zomaar op zo'n smerige schijnheilige manier aan z'n lot over laat en kapot laat gaan??? (Jullie voelen 't al wel: IK BEN GOED HELLIG!!!) De gynaecoloog heb ik ervan op de hoogte gesteld. Mensen van een instantie in Utrecht zijn er ook van op de hoogte. Ik heb net een paar foto's van een zo'n wormpje geupload op de foto-sectie. Er staan er nog wat op de camera die ik nog naar mijn pc moet downloaden. Ze komen er dus een dezer dagen ook op te staan. Te gek voor woorden!

 

Dit is een ware hel. Eerst word ik weggevreten door de bacterien en nu nog veel en veel harder door wormen die mijn vlees wegvreten. En keihard ook. Het vlees in mijn neus en de neuspunt is in een week tijd helemaal verdwenen. Het vlees aan de zijkant van mijn bovenborst, naast mijn oksel is ook al grotendeels verdwenen. Als je er met de vingers diep onder de huid voelt, dan voel je alleen nog maar lange strengen van spieren, pezen en aders. Mijn hele onderbenen en ook mijn armen en nek, zitten boordevol met grote diepe gaten onder de huid. Allemaal plekken waar het vlees al is weggevreten. Wat wil je ook!?

 

Als iemand meer dan anderhalf jaar lang een open wond in zijn neus heeft, dan is het wachten erop dat er een bacterie of parasiet, of insekt bijkomt en daar z'n eitjes legt. Op allerlei manieren kunnen deze parasieten daar binnenkomen. Zo diep lag de wond niet, en aangezien al het vlees al weg was gevreten was er daar alleen nog maar een grote opening, zonder bescherming van de neushaartjes die je normaal altijd daar hebt. Ik dus niet meer. Links nog wel, maar daar is het ook nog niet zo erg aangetast. Tenminste, als je dat gigantische ei van een gezwel in het linker neusgat niet wilt meetellen. En dan nog niet te spreken van de abnormaal smerige geur die uit mijn hoofd komt: alsof er daarbinnen een of ander beest ligt te rotten. Echt letterlijk een rottingslucht.

 

Ik heb geprobeerd om bij het UMCUtrecht binnen te komen bij een specialist. Ben d'r al een paar maanden voor bezig. Het lukt gewoonweg niet. Ze blijven me aan hun lijntjes houden en van kastjes naar muurtjes sturen.

 

Ach ja, ik zie wel wat er vor telefoontje vanuit KNO Hardenberg komt. Als ze al bellen. Dat is ook maar de vraag. Ze zouden eind van de ochtend bellen. Het is nu al begin van de middag. We zien het wel weer. Een ding heb ik wel besloten. Wordt ik nu weer als vuil behandeld, als iets dat nog erger is dan een smerige gore stinkende hond vol met gezwellen in z'n huid, dan neem ik direct kontakt op met de media.

 

IK BEN HET NU GOED ZAT!!!! IK KAN BIJNA NIET MEER, EN M'N LIJF KAN HET OOK BIJNA NIET MEER. Het wordt nu dagelijks erger en erger. Hier is nu geen houden meer aan. Die beesten in mijn lijf vreten zich veel te snel vol aan mijn nog goede "gezonde" vlees.

 

Ik zal het jullie laten weten wat de uitkomst van dit KNO-verhaal is. Hopende dat ik het zover overleef. Aangezien ik iedere dag zo'n 5 tot 20 keer wegval terwijl ik gewoon aan het werk ben achter mijn computer. In een fraktie van een seconde! Heb het zelf niet in de gaten. Voel het niet aankomen. Ben goddank steeds snel weer bij positieven, dat wel. Maar goed is het bepaald niet. Ik weet zeker dat ook dit met die rotzooi in mijn hoofd te maken heeft. Als wormen vlees wegvreten, dan neem ik aan dat ze ook hersenen kunnen wegvreten of in elk geval er gangen doorheen kunnen boren. Ik weet een ding wel: mijn concentratie en mijn geheugen zijn gedeeltelijk goed naar de kloten. Kan door het konstante vele vocht in mijn hoofd komen, vooral bovenaan mijn nek, onder aan mijn schedel, bij de hersenstam. Zo'n beetje de gevaarlijkste plek voor zoiets. Bij iedere miniscule beweging van mijn hoofd kraakt en knakt het daar op die plek. En dat is ook al zo'n vijf maanden het geval. Met het enige verschil: het is vele malen erger geworden....

 

We zien wel hoe alles verder gaat uitpakken. Mijn God, help mij als het U blieft!!!! Liefs van Kirsten.

Mijn reactie op een artikel van EenVandaag 06-10-2011

Posted by superbacterie@gmail.com on October 6, 2011 at 1:45 AM Comments comments (0)

Vanochtend heb ik al heel erg vroeg (om 07.10 uur) een reactie geschreven op een van de artikelen op de website van EenVandaag.

 

De link is:

http://www.eenvandaag.nl/gezondheid/38000/tno_doorbraak_in_strijd_tegen_resistente_bacteri_n

 

Het artikel heet "TNO: doorbraak in strijd tegen resistente bacterien"

Hieronder volgt mijn reactie.

 

Ik ben in de zomer van 2010 ziek geworden. Artsen hebben een half jaar later uitgevonden dat ik een fikse Staphylococcus Aureus bacterie had die alles van binnen letterlijk kapotvrat. Ik zou een driekwart jaar later worden geopereerd, maar vlak ervoor werd de Klebsiella Pneumoniae bacterie in mijn longen gevonden. De operatie ging niet door. Mijn hele lichaam wordt sindsdien weggevreten door deze vleesetende ziekenhuisbacteriën.De ontsteking in mijn bijholten sloeg verder door naar binnen mijn hoofd in. Doordat ik toen niet de drainage heb gehad die ik zou krijgen, heb ik nu mijn hele hoofd vol met een soort van vocht. De vorm van mijn hoofd en gezicht is aan het veranderen, de huid is niet meer herkenbaar, en er zitten vochtbobbels onder mijn huid. Ik heb schimmel over mijn hele hoofdhuid, overal witte vronde vlekken, vooral op het hoofd, borst en armen. Mijn huid glanst parelmoerachtig. Ik ben tergend langzaam kapot aan het gaan. Nu blijkt dat er iets levends in mijn lichaam zit dat op gigantische wormen lijkt en dat ik geregeld onder mijn huid en in mijn vlees voel bewegen. Iedere dag wordt dit erger en erger. In mijn nek, ruggewervel, schouderbladen, armen, handen en in het gezicht onder de huid van voorhoofd en slapen. De laatste dagen heb ik steeds meer last van tunnelvisie en de druk in mijn hoofd wordt steeds erger en pijnlijker. Men wil mij niet geloven lijkt het, terwijl de bewijzen steeds meer opstapelen. twee weken terug is de klebsiella bacterie in mijn urine gevonden. Dit betekent dat het inderdaad in mijn bloed zit, zoals ik al heel lang heb geroepen. Men wil niet luisteren. Ik loop de ziekenhuizen af, maar steeds wordt er niets gedaan dan alleen standaardonderzoek. Als er met een onderzoek niets wordt gevonden wordt ons verteld dat hun handen gebonden zijn. Dat zij niets kunnen vinden en er dus ook niets aan de hand zal zijn. Wij hebben foto's vanaf het begin gemaakt, mei 2010, van alles dat er gebeurde met mij. Iedere dag opnieuw. Wij hebben bewijzen zat dat er wel degelijk iets aan de hand is, maar ik wordt niet geholpen. Men stuurt mij met lege handen terug naar huis, waar ik weer aan het lijntje wordt gehouden, zonder enige hulp. Ondertussen ga ik steeds verder en verder kapot. In mijn ledematen is er veel vlees weggevreten en heeft het plaatsgemaakt voor vocht. Ik weet niet meer wat te doen. Op deze manier ben ik letterlijk ten dode opgeschreven. Men heeft ons vanaf het begin op het hart gedrukt dat het niet besmettelijk was terwijl de Amerikaanse website zegt dat het abnormaal besmettelijk is. Alleen mijn haren, huidschilfers zijn al besmettelijk. Waarom liegen ze tegen ons? Mijn vriend heeft het ondertussen ook al. Dit is al bevestigd. Menloog dat we het moesten zien als een griepje. Het was niet besmettelijk en het zou vanzelf weer over gaan. Heb ik geen enkele rechten meer als mens, of hoe zit dat? Ik heb de oproep gezien van EenVandaag aan Klebsiella patiënten en ik ben bereid om aan alles mee te helpen en te werken. Ik wordt aan mijn lot overgelaten en in de stek gelaten. Mijn vriend wordt op dezelfde wijze behandeld. Ik ben een vrouw van 46 jaar. Ik had een eigen bedrif dat ik heb moeten stoppen. Ik ben sinds anderhalf jaar aan huis gekluisterd vanwege besmettingsgevaar, en omdat ik lichamelijk nog bar weinig kan. Ik heb onlangs een website opgezet over dit alles omdat ik vind dat de mensen moeten weten wat er allemaal speelt. Nergens vind je werkelijke info over deze bacterie, over wat je kan verwachten en wat het aanricht. Nergens. Wij hebben talloze artsen gevraagd om antwoorden maar wij krijgen ze niet. Overal wordt snel overheen gepraat. Je kunt begrijpen dat ik het goed zat ben. Na anderhalf jaar geduld en iedere dag alleen maar pijn, angst en onwetendheid, onmacht en frustratie is het een keer afgelopen met het geduld. Ik kan letterlijk niet meer. Ik ben op nu. De artsen weten dit alles maar doen er niets op uit. Ik hoop dat andere patiënten een beter lot beschoren zal zijn. Met vriendelijke groet, Kirsten Visser, Geesteren (Ov.).

 

Het adres van mijn website is: http://www.superbacterie.webs.com

 

Ik ben voor EenVandaag eventueel te bereiken via mobiel nr. 0630047468, en via mijn email-adres: superbacterie@gmail.com. Kirsten Visser, Geesteren(Ov.)

Moord en Manipulatie door Regeringen

Posted by superbacterie@gmail.com on October 5, 2011 at 11:30 PM Comments comments (0)

Dit stuk heb ik vandeweek gedurende mijn vele nachtelijke en eenzame uren geschreven. Het was eigenlijk bedoeld voor als ik deze planeet eindelijk zou hebben verlaten, ik weet eigenlijk niet waarom. Vreemd eigenlijk. Nee, ik wil verantwoording nemen voor hetgeen ik schrijf , denk, doe en voel. En iedereen mag weten hoe ik de wereld zie. Een wereld die ik zo intens heb zien veranderen de laatste dertig jaar. Ten nadele van al het leven dat er nog op deze wereld over is. Er is niets meer over van de mensen die wij toen waren. Werkelijk helemaal niets.

 

Het lijkt mij soms wel alsof ik de enige persoon op deze aardbol ben die de dingen ziet zoals ze zijn. Of de enige die z'n mond erover open doet. Ik vind gewoon dat zoveel mogelijk mensen op deze aardbol moeten weten wat er aan de hand is in onze wereld. Want we hebben er met z'n allen voor gezorgd dat letterlijk alles naar de kloten is. Daar zullen we dan ook met z'n allen de verantwoording voor moeten nemen. Maar iedereen wil zo 'wijselijk' zijn en net doen alof z'n neus bloedt en alsof er niets aan de hand is met de wereld, met onze manier van leven, denken en voelen, en met de soort personen waarin wij onszelf hebben veranderd. En wijzen het liefst met de vinger naar iemand anders omdat dat het meest gemakkelijke is dat men kan doen. De schuld afschuiven, over wat dan ook, terwijl je er zelf net zo keihard aan mee hebt gewerkt. (let goed op: je doet het in je priveleven ook tegenover je vrienden en dierbaren! Waar dan ook over, en in welke situatie dan ook. Dit soort dingen werkt veel verder door dan je zelf altijd denkt.) En geloof het of niet. Wij hebben niet in alles zelf persoonlijk de hand gehad. Veel is werkelijk beinvloedt door buitenaf. En met opzet, berekend, en wel op een heel erg smerige slimme uitgekiende manier! Zonder dat wij er zelfs maar erg in hadden. Op een manier zodat niemand er wat dan ook van hadden kunnen merken, al zouden we er op hebben gelet. En dit alles geldt nu nog steeds. Nu vandaag. Als je maar durft te kijken en je hoofd niet weer de andere kant opdraait. Hou je ogen open en durf vooral te kijken!

 

De mensen MOETEN gewoon weten wat de regeringen allemaal aan het aanrichten zijn en welke gevaren wij allemaal lopen. Iedere seconde van iedere dag en nacht opnieuw.

 

Laten we het eens hebben over onze gezondheid. De meeste bacterien die tegenwoordig onder onze wereldbevolking zijn, zijn gefabriceerd in de laboratoria van de regeringen zelf!!! Men is al heel erg lang op de hoogte van hoe een bacterie, een virus en een parasiet werkt, en vooral ook hoe deze via hun DNA 'bewerkt' kunnen worden. De regeringslaboranten weten echt werkelijk alles dat er te weten kan zijn over DNA en ziekten. Men weet maar al te goed hoe deze bacterien en virussen te verspreiden. Maar men zal nooit en te nimmer dit soort dingen onder de bevolking gaan verspreiden als men er niet heel erg zeker van is dat men er zelf resistent of immuun tegen is, of als men bij voorbaat niet al de nodige medicatie soorten in de kasten heeft staan voor het geval er iets mis zou gaan, en hun eigen dierbaren, of zijzelf, besmet zouden raken. Gewoon iets van even logisch nadenken. De regering zal zichzelf echt niet in de vingers gaan snijden terwijl men niet volledig en in alle opzichten voorbereidt is op eventuele gevolgen. En zij weten vooral alles over biologische oorlogsvoering, beinvloeding, besmetting, manipulatie, en ga zo nog maar een hele zet door. Zij weten maar al te goed hoe zij alle mogelijke soorten ziekten het gemakkelijkst en goedkoopst kunnen genezen, bijvoorbeeld met alternatieve geneeswijzen en zilverwater, maar het feit is gewoon dat zij daaraan niets zullen kunnen verdienen.

 

Ga je maar eens verdiepen in wie er allemaal verdient aan het feit dat er iemand ziek is. Het liefst zo zwaar mogelijk ziek. Nog liever: besmettelijk en resistent. Tenminste als je durft. Want laat ik je alsvast vertellen dat, zodra je je in dit soort dingen begint te verdiepen, werkelijk alles in je hele leven op de kop komt te staan. De wereld zoals je die altijd hebt gezien, zal vanaf dat moment niet langer meer dezelfde zijn. Ik vind dat ik je moet waarschuwen want het werkelijk een hele beerput die je dan begint los te trekken. Een beerput zonder einde en zonder bodem. En overal zijn de nodige bewijzen voor gevonden, die je ook weer kunt terugvinden via de juiste websites en personen.

 

Een voorbeeld. Als de mensen zichzelf kunnen genezen en gezond blijven, geen artsen en ziekenhuizen, geen medicaties meer nodig hebben, dan zullen er vele vele gedupeerde bedrijven en instellingen zijn die ten gronde gaan. Letterlijk miljoenen banen die zullen verdwijnen. Farmaceutische bedrijven die hun deuren kunnen sluiten omdat ze geen macht meer hebben over de mensen. Er zijn zelfs bewijzen dat deze zelfde famaceutische bedrijven er alles aan hebben gedaan om te zorgen dat er bepaalde ziekten onder de mensen verspreidt werden, en nog steeds worden dus. Ziekenhuizen die hun deuren kunnen sluiten. Verdiep je dan ook eens in wie er allemaal verdienen aan de oorlogen. En aan de vele doden. En vergeet ook niet te gaan kijken naar de stand van de wereldbevolking van dit moment. Heel gemakkelijk na te kijken op Wikipedia. Maar aangezien alle regeringen de trotse meesters zijn op het gebied van mediamanipulatie en doofpotaffaires, vraag ik me dus werkelijk af wat er waar is van al die cijfers en berekeningen, al die feiten die de regeringen ons, burgers, voorschotelen. De biologen hebben al decennia geleden berekend dat onze aardbol officieel eigenlijk alleen maar een wereldpopulatie van 1 biljoen kan dragen, en kan voorzien. Dan te bedenken dat onze gehele bevolking op dit moment uit ongeveer 7,5 BILJOEN mensen bestaat!!!!! Onderzoekers zijn er ondertussen achter gekomen dat de regeringen nu alles op alles zetten om de totale wereldbevolking binnen zo'n kort mogelijke tijd terug omlaag te brengen naar 10%! Dat betekent dus letterlijk dat er 90% van onze totale wereldbevolking uitgemoord zal moeten worden. En dat zal ook gaan gebeuren. De bacterien zoals Klebsiella Pneumoniae zijn al zo dusdanig gemanipuleerd dat zij resistent zijn tegen welk medicijn dan ook op deze wereldbol en dat er dus zo veel mogelijk besmettingen zullen zijn en zoveel mogelijk doden zullen vallen.. Althans, dat wil zeggen: resistent tegen de medicijnen die aan ons, burgers, worden gegeven.

 

Men kan steeds minder verdragen. Lichamelijk, emotioneel, en ook geestelijk. Mensen kunnen steeds minder hebben van andere mensen, al zijn het diegenen waar we altijd zoveel van hadden gehouden. De liefde die wij voor deze zelfde mensen voelden, is niet langer meer dezelfde intense liefde, en vaak is het zelfs zo ver veranderd dat we niet langer meer door 'het vuur' gaan voor diegenen waarvoor we dat eerder wel deden. Wat is er zo intens veranderd? Zijn die mensen veranderd? Ja. Is de situatie veranderd? Ja. Zijn wij het misschien die veranderd zijn. Ja. Ja, ja en ja, en nog eens JA!!! Wij worden door en door, letterlijk door alles en iedereen om ons heen gemanipuleerd. De economie alleen is al veranderd, kompleet en in alle facetten. Degenen aan de top willen dat wij ongevoelig, afstandelijk, aggressief en vooral ongeinteresseerd worden. Dat niets om ons heen ons meer iets kan schelen, en ook dat het ons niet eens meer wat kan schelen wat er met onszelf gebeurt!!! Onze normen, waarden en principes zullen op een gegeven ogenblik niets meer betekenen voor je. Het kan zijn dat je nog redelijk in het beginstadium van de beinvloeding en manipulatie zit, maar op een gegeven moment zullen wij allemaal, niemand uitgezonderd, geindoctrineerd zijn. Letterlijk gehersenspoeld. Niet meer gevend om het feit dat je buurman dood gaat aan een bacterie, en ongevoelig voor als er een kind voor je neus dood neervalt op straat. Dat kind wat daar dood ligt is toch van een ander, en het is ver van je bed show. Daar hoor je nooit meer iets van, behalve misschien in de krant. Misschien. Je hoeft je er op geen enkele wijze druk om te maken.

 

Ik hoef alleen maar te wijzen op hoe wij mensen tegenwoordig graag omgaan met een auto-ongeluk met dodelijke afloop op de snelweg waar wij net op datzelfde ogenblik langsrijden. Het eerste dat wij dan vaak doen is onze mobiele telefoon of blackberry grijpen, en wel zo snel mogelijk. Niet om de alarm-lijn te bellen, maar om alles op camera of video te kunnen vastleggen. en dan graag zoveel mogelijk details en het liefst zo bloederig en indrukwekkend mogelijk. Zo normaal is het allemaal voor ons geworden. Ja, wij zullen wel even hebben gespeeld met de gedachte het alarmnummer te bellen voor de nodige hulp voor de slachtoffers. Maar dat hebben we vreemd genoeg al heel snel aan de kant gemept door onszelf te gaan vertellen dat er iemand anders allang zal hebben gebeld. Dat zou overbodig zijn. En waarom zouden wij in vredesnaam ons goede, o zo belangrijke, beltegoed eraan geven voor iets dat een ander allang heeft gedaan, en die een mobiel abonnement kan bekostigen. Allemaal gedachten die er door ons hoofd heen kruipen bij dit soort situaties, terwijl we in werkelijkheid in ons achterhoofd maar al te goed weten dat een alarmnummer totaal gratis is, en dat het maar eventjes duurt om alle details van het ongeluk door te geven. En dat we niet zeker kunnen weten of er iemand anders is die al heeft gebeld, of we moeten echt iemand anders hebben zien bellen naast het ongeluk. Nee, de tijd, en de moeite, die wij aan het telefoontje zouden hebben moeten spenderen is al te veel. En waarom zouden we er ons mee moeten bemoeien? Het heeft toch niets met ons te maken? Laten zij dat maar oplossen. Nee, waar zijn wij in vredesnaam mee bezig! Wij waren niet altijd zo ongevoelig, kil, koud en berekend, en vooral egoistisch. Wat is er gebeurd dat wij zo zijn geworden. Wat is er veranderd in ons leven?

 

Wij, burgers, worden steeds en steeds meer aan banden gelegd. Men heeft over ieder facet in en van ons leven controle. Met de overbelangrijke en voor levensonderhoud broodnodige instanties is er bijna geen menselijk contact meer. Alles wordt steeds meer zo gemaakt dat het computergestuurd is, of telefonisch. Hierdoor raken er steeds meer banen overbodig die zo hard nodig zijn. Alles wordt gemachineerd en gecomputeriseerd, werkelijk alles. Heb je klachten ergens over? Druk die en die toets om naar de volgende keuzemogelijkheden te gaan. Wij worden steeds meer een nummer gemaakt. En steeds meer in een isolement gebracht. Een 'iets' dat niet werkelijk meer leeft en een gevangene is. De film The Matrix is daar een fantastisch voorbeeld van. Als je deze film een aantal keren achter elkaar hebt bekeken en daarna op een eerlijke manier naar jezelf, anderen en de wereld om ons heen durft te kijken, dan zie je ineens hoe het werkelijke plaatje is.

 

Probeer eens om een enkel iets in je eigen leven te bedenken dat werkelijk van jezelf is, en dat niet gecontroleerd wordt door hogere instanties. Ik weet zeker dat er niets is dat je nu nog zult kunnen vinden. NIETS! Zelfs ons geld is niet ons eigen eigendom. Het is van de staat. En alles dat wij zogenaamd nog lijken te bezitten, kan iedere volgende seconde net zo hard weer van ons worden afgenomen. LETTERLIJK ALLES. Zelfs onze kinderen kunnen iedere volgende seconde, zomaar zonder een opgave van reden, bij ons weg gehaald worden. En ze komen er nog mee weg ook. Wij kunnen vechten voor wat wij waard zijn, maar het zal ons niets anders meer brengen dan het feit dat ons eigen leven, en ook dat van onze dierbaren, kapot wordt gemaakt doordat de hogere instanties overal een vinger in de pap hebben, en macht, en zonder met hun ogen te knipperen alle mogelijke soort gegevens in alle mogelijke soorten dossiers van iedere willekeurige burger kunnen veranderen. Zij zijn degenen die een burger letterlijk kunnen maken, en breken... En dan de allergrootste hamvraag hier: Wie zal er dan van deze twee partijen het meest geloofd worden? Dat is nu net de macht die zij hebben. En kracht.

 

De burgers van de wereldbevolking worden steeds meer verarmd. Het werd al heel snel duidelijk toen de gulden baan moest ruimen voor de euro. De economie "leek" in elkaar te zakken, een enorme collapse door te maken. Iets dat in werkelijkheid niet bepaald het geval was, maar dat in elk detail de opzet was van de hoogste heren. Dit MOEST gebeuren. Om alles zo te kunnen draaien dat er banen verloren werden, dat veel prijzen omhoog gingen, zelfs verdubbeld werden, en van andere dingen weer gehalveerd werden. Alles volgens het plaatje dat de heren en dames met de "goede bedoelingen" al een tijdje in hun hoofd hadden. Gebouwen en kantoorruimten waarvoor ineens de dure huren en hypotheken niet langer meer betaald konden worden. De zogenaamde 'eigenaren' ervan keihard knokkend om het hoofd boven water te houden om tegelijkertijd zichzelf, en hun dierbaren, nog verder en dieper te begraven onder de enorme geldschulden en problemen. Criminaliteit die door de hoge geldschulden van veel burgers werd veroorzaakt. Vredige eerlijke burgers die van hun levensdagen nooit iets tegen de wet in hadden gedaan begonnen dit ineens wel te doen. Om hun leven en dat van hun families te kunnen redden. Allemaal goede burgers, intens en in een soort doodsstrijd zoekend naar oplossingen om hun leven weer te 'genezen'. Te herstellen en terug te brengen tot het leven dat ze hadden voordat hun geld ineens niet meer binnenkwam zoals het dat hun leven lang wel had gedaan. Voordat hen alles werd afgenomen dat hen lief was. Hun veilige leven. Het leven waarin zijzelf controle leken te hebben over wat zij die bepaalde dag gingen doen, waar zij naar toe gingen, wat zij aten en dronken, en hoeveel geld ze zouden gaan uitgeven. Iedereen kon het toen nog bekostigen om een hobbie te hebben. Dat was heel normaal. Iedereen had hobbies. Had je dat niet dan hoorde je er niet bij. We hadden hobbies om ons te ontspannen en te kunnen ontplooien. Ieder weekend eventjes gaan stappen, of gewoon op een middag lekker in het zonnetje een terrasje pakken met je vrienden. Is er bijna niet meer bij. Er is praktisch geen oprechte ontspanning meer, en zeer zeker niet langer meer die ontspanning die zo diepgaand is. De problemen in ons dagelijks leven zullen overal waar wij ook gaan en staan over onze schouder blijven meeloeren.

 

Burgers komen steeds dieper in financiele schulden vast te zitten. Veel mensen raken hun bezittingen kwijt. Raken hun huizen kwijt. Bezittingen, landerijen boerderijen en ook gewone woningen die letterlijk eeuwen lang van generatie op generatie zijn gegaan binnen families, worden door de staat geveild omdat de ooit trotse bezitters ervan het niet langer konden opbrengen om zelfs maar het onderhoud ervan te kunnen betalen. Laat staan de belastingen en vele andere kosten die ermee verbonden zijn. Men raakt steeds dieper in de schulden hierdoor, door bijvoorbeeld de hoge onkosten voor een advocaat, en ook de zogenaamde administratiekosten van de zogenoemde deurwaarders die ons met alle plezier van onze bezittingen ontdoen. Iedere dag komen er steeds meer komplete gezinnen en families op straat te staan en raken letterlijk aan de bedelstaf. En lezen wij hierover in onze eigen 'betrouwbare' media, die ons altijd en eeuwig van alles dat er in de wereld gebeurd op de hoogte moet houden? Nee. Wij lezen niets over het lot dat al zovele duizenden Nederlanders beschoren is. Velen kunnen hun eigen eten niet eens meer bekostigen. Deze gezinnen komen nog meer onder de eeuwige controle van de staat terecht. De grote klauwen waar nooit meer onderuit te komen is. Ze hebben je waar ze je hebben willen. Vaak vallen deze gezinnen dan uit elkaar, ofwel door de intense en eeuwig voortdurende stress die dit alles met zich meebrengt, danwel doordat de regering zich er nog een stukje verder mee bemoeit en de kinderen weg haalt, onder het mom dat je er zelf niet langer voor kunt zorgen. En dat het kind het verdient om in een gewoon gezin op te groeien.

 

En dat allemaal terwijl deze zelfde regering er nu juist de oorzaak van is dat burgers dit soort leven beschoren krijgen. Dat mensen letterlijk gedwongen worden om in een isolement te raken, alles kwijt te raken dat hen lief is, gevoelsdood en egoistisch te worden, alles te verpatsen dat zij hadden en aan de bedelstaf te raken. En het schijnt er ook nog steeds meer op te lijken dat als je niet op tijd zelf een bedrijfje opzet en via dit bedrijfje over de ruggen van andere, vooral kwetsbare en goedgelovige mensen je geld gaat verdienen, je het niet zal gaan overleven en dat je bij die grote groep daklozen en bedelaars zult gaan horen. Met andere woorden dat je een soort van "nette" crimineel wordt. Het hele beleid is er op gericht dat zoveel mogelijk mensen gedupeerd zullen raken, en het gaat zelfs zo ver dat dit beleid er op gericht is dat zoveel mogelijk mensen geisoleerd raken, eenzaam en alleen overblijven, met geen familie en vrienden meer die je kunnen helpen, dat men dan lichamelijk ziek wordt, het emotioneel allemaal niet langer meer kan dragen, niet langer de broodnodige hulp krijgend van instanties, geestelijk letterlijk doordraait om uiteindelijk... ja je raadt het al wel: er een eind aan te maken.

 

Hoe je het ook wend of keert. Het komt op hetzelfde neer. Of iemand wordt uit de weg geruimd door de een of andere ziekte, of door de vrieskou waardoor ie bevriest, of de eeuwige honger. Of iemand wordt uit de weg geruimd door andere burgers die hem overvallen en mishandelen, zelfs tot de dood toe met stenen bekogelen of met stokken in elkaar meppen.

 

Mensen kunnen zo verschrikkelijk aggressief en moordlustig zijn, zelfs moorddadig. Helemaal als het om iemand gaat die in een vieze hoek van de straat tussen de drek ligt te slapen. Men wil zo iemand weg hebben, al is het alleen maar om het simpele feit dat men niet zelf zo wil worden als die persoon. Je vermoordt die dakloze persoon omdat je die angst in je zelf wil vermoorden. Niet omdat je een hekel hebt aan die persoon die daar zo in de vuiligheid ligt. Iets dat je heel erg vind zelfs, als je maar eerlijk kunt zijn tegenover jezelf. Maar aangezien je daar financieel gezien de middelen niet voor hebt, en aangezien je je lekker mee laat sleuren door je zogenaamde vrienden, die dus geen werkelijke vrienden zijn, ga je lekker lopen meemeppen en schoppen op deze persoon die alles al is afgenomen en alleen zijn of haar eigen leven nog over heeft. Als je zo'n leven al een leven kan noemen. Iedere seconde van de dag en nacht in angst leven voor alles en iedereen. Honger moeten lijden, niet wetend wanneer je weer wat dan ook te eten zult gaan kunnen vinden, of krijgen. Niet wetend wanneer je je weer eens zult kunnen gaan wassen en weer andere schone en vooral warmere kleding zult kunnen krijgen. Of vinden. Niet meer herinnerend wanneer je voor het laatst een warme liefdevolle goedbedoelde en oprechte glimlach hebt gezien die voor jou speciaal bedoeld was.

 

Bijna niemand staat meer voor een ander klaar. En men neemt al helemaal niet snel die moeite als het niet tegen betaling is. Voor alles hoort wat. Je kunt letterlijk niemand meer vertrouwen in deze egoistische berekende wereld. Zelfs niet jezelf. Als iemand ernstig ziek is dan wordt er in het begin hulp geboden, en is iedereen geschokt en betrokken, en hulpvaardig. Maar zodra dat verhaaltje iets te lang gaat duren dan wordt het allemaal een beetje te langdradig. Het is ineens wel welletjes en genoeg van het 'goeie' geweest. Men keert weer terug in zijn of haar isolement, naar zijn eigen 'veilige' leventje. Men wil er ineens niets meer over horen en van weten. Het gaat zelfs zo ver dat men zich gaat gedragen alsof de ernstig zieke persoon helemaal niet ernstig ziek is. Laat staan uberhaupt ziek! Nee, hij had al lang dood moeten zijn, en anders kompleet genezen. Nee de wereld draait ook verder, ons leven gaat ook verder. HALLOOOOH!!!! Wij hebben ook nog een leven! Het draait niet allemaal en alleen om jou daar, die ziek is, en blijft. Nee, blijf jij maar lekker daar in je bedje liggen en je toneelstukje doorspelen om andere slachtoffers te vinden voor de aandacht die je kei en keihard schijnt nodig te hebben. Maar dan wel zonder ons. Of je gaat weer normaal doen, of je hebt een paar vrienden minder." Dat is werkelijk hoe de Westerse mens tegenwoordig de dag van vandaag leeft en denkt. Als iets dat pijnlijk is te lang duurt wordt het afgedaan als iets dat niet langer bestaat. Dat is veel gemakkelijker allemaal. Oogkleppen op, oordoppen in. En vooral de andere kant opkijken.

 

MIJN GOD!!!! WAT IS ER VREDESNAAM VAN ONS GEWORDEN!!!!! ZIJN WIJ EIGENLIJK NOG WEL MENS????? KUNNEN WIJ ONSZELF EIGENLIJK NOG WEL ZO NOEMEN??? IS DIT MENSELIJK GEDRAG ALLEMAAL??????? HOE HEBBEN WIJ HET ALLEMAAL ZO VER KUNNEN LATEN KOMEN....

 

Kijk nu bijvoorbeeld eens naar mijzelf. Ik ben anderhalf jaar geleden geveld door verschillende zwaar besmettelijke bacterien en parasieten en wordt erdoor verteerd. Ik wordt helemaal niet geholpen, door welke arts dan ook in Nederland en alleen maar konstant over alles voorgelogen en aan een lijntje gehouden. Het gewoon net alsof ik niet serieus wordt genomen. Al anderhalf jaar lang wordt ik letterlijk opgevreten door die smerige beesten, en nu de wormen erbij die ook lekker hard aan het schransen zijn. Het is nu ondertussen al zo ver gekomen dat ik ze voel bewegen onder mijn huid, in mijn vlees en dat ik alles op alles moet zetten om niet door te draaien hierdoor. Probeer je eens voor te stellen door wat voor een hel ik ga, al anderhalf jaar lang. Ditzelfde lot zal duizenden, misschien wel miljoenen mensen op onze aardbol beschoren zijn. Met een enkel "geluk bij een ongeluk": de meesten die besmet en ziek worden, zullen in het algemeen veel minder lang te leven hebben dan ikzelf. Mijn lichaam en geest hebben het echt heel erg lang uitgehouden. Ik had vorig jaar winter al het loodje moeten leggen, maar mijn lijf en geest wilden blijkbaar nog niet, en ik blijk daarnaast ook nog te beschikken over een enorm aanpassings- en uithoudingsvermogen. En dan zal ik het ook maar niet hebben over de idioot hoge pijngrens die ik heb. Althans, eigenlijk is het niet de pijngrens zelf die hoog is, want elke pijn voel ik maar al te goed en intens, maar het dragen van de enorme pijn is een van mijn allersterkste punten. Mijn leven lang al zo geweest. Ik kan eigenlijk gewoonweg te veel verdragen. Iets dat ook niet bepaald goed is volgens mij. Ik moett eerlijk bekennen dat ik 17 jaar geleden heb geleerd om door middel van meditatie pijn uit te sluiten uit mijn hoofd, uit mijn gedachten. Ik was er op een gegeven ogenblik zelfs zo goed in dat ik gedurende de bevalling van mijn zoon tijdens de ontsluitingsweeen ging mediteren en in een soort van trance terecht kwam, waardoor ik zo'n twintig minuten later vredig wakker werd terwijl ik de hele tijd door letterlijk kapot had moeten gaan van de pijn.

 

Een werkelijke zegen: meditatie. Jezelf leeg maken en naar binnen keren. Werkelijk, iedereen zou dit moeten leren. Het kan iemand zo'n intense kracht geven.

 

In de Verenigde Staten is men al heel erg lang zo ver dat gewone burgers geen ziekenfonds meer hebben. In de ziekenhuizen wordt je gewoon doodleuk in een wachtkamer op een stoel geplant, of op de grond gelegd, of je nu stervende bent of niet. Dat blijkt allemaal niets meer uit te maken tegenwoordig. Wij worden werkelijk over alles voorgelogen. Regeringen maken ons kapot door middel van ons eigen voedsel, ons water, ons land, ons vee, onze kleding, onze televisie en computers. De regeringen hebben er alle baat bij dat wij zoveel mogelijk zijn afgeleidt, het liefst verslaafd aan online games, alcohol, drugs, medicijnen, eten en zoetigheid, en onze tijd verdoen aan dingen die onbelangrijk zijn. Ons vee en pluimvee krijgt dagelijks, meerdere malen per dag, grote hoeveelheden antibiotica door hun voer. Wij krijgen dit alles op onze beurt weer binnen via ons 'overheerlijke' vlees, dat ook vaak niet echt meer is of met lijm aan elkaar geplakt, waardoor wij op onze beurt weer resistent worden voor onze eigen medicijnen die ons behoren te genezen en ons leven behoren te redden. We krijgen die medicijnen al lange tijd iedere dag binnen. Via ons eigen leidingwater. En via vele andere soorten voeding en versnaperingen, en frisdranken. Men probeert ons zoveel mogelijk vol te stouwen met zoveel mogelijke soorten gif en radio-actieve substantie. Wij moeten lui gemaakt worden, nonchalant, ongevoelig voor wat er om ons heen gebeurt.

 

Ga maar eens goed bij jezelf na: als je iemand bent die wat ouder is dan zul je mij direkt gelijk gaan geven als ik je vraag of jij tegenwoordig nog net zo fel reageert en voelt bij situaties die enorm pijnlijk en schokkend zijn, als toen je dat ongeveer zo'n twintig jaar geleden in dezelfde situaties deed? Het antwoord zal echt nee zijn. En dat geldt voor letterlijk iedereen. Ons voedsel en water is echt geen zuivere koek meer. Er zitten allerlei stoffen in die onze hersenen, ons lichaam en onze geest aan alle kanten beinvloeden. We zullen bij dat soort pijnlijke schokkende situaties eerst pijn, kwaadheid en vechtlust voelen. We zullen ons allereerst sterk voelen en vol vuur en vechtlust. Maar binnen onafzienbare tijd is deze vechtlust ingedimd en is het alweer weggeebt voordat we er eigenlijk erg in hebben. We zien niet langer de werkelijke redenen waarom we zo kwaad waren. Het lijkt ineens allemaal niet zo erg meer. Alles lijkt eigenlijk ineens een soort van droom. We leggen ons er al heel erg snel bij neer, en komen niet langer meer op voor onze dierbaren en onze eigen levens, en rechten. We weten al bij voorbaat dat het ons klauwen vol geld zal gaan kosten, en zeeen van tijd, een berg van toestanden met rechters en advocaten, en we blijken daar ineens helemaal geen zin meer in te hebben. We praten op onszelf in dat het allemaal toch geen zin zal hebben. Dat het allemaal voor niets zou zijn als we voor onze rechten op zouden gaan komen. We winnen het toch niet van hen, de grote rijke heren en dames met macht. Maar het meest grote probleem is hier dat we het niet langer meer winnen van onszelf. We willen het allemaal binnen ons eigen 'veilige' leventje houden, geen gezeur en gezeik verder, waar dan ook over.

 

Alles lijkt ons ineens te veel. Je weet dat ik gelijk heb. In no-time ben je samen met de mensen om je heen weer terug gekeerd in je zogenaamde 'veilige' leventje waar geen enkele verandering mag komen. Een leventje waarin we niet meer met anderen praten. Niet met buitenstaanders, maar ook niet met degenen die ons het meest na staan. Over gevoelens wordt al bijna helemal niet meer gepraat. Dat zijn heel erg gevaarlijke dingen die anderen tegen ons zouden kunnen gebruiken. En onze wereld is zo onberekenend geworden dat wij niet langer meer weten wie we wel kunnen vertrouwen en wie niet. Nee, we moeten koste wat het kost zorgen dat wij de controle zelf in onze handen houden. Alle controle over alles i n ons leven. En het liefst ook nog de controle over alles in de levens van onze dierbaren. Want wij weten het allemaal zoveel beter dan hen, en wij bedoelen het goed met hen. We hebben het zo goed met hen voor en willen hen behoeden voor de dingen die wij zelf hebben meegemaakt. Maar in feite komt het er hier op nee dat wij anderen hun controle over hun eigen leven uit handen nemen. Vaak onbewust en goedbedoelend, maar op wel zo'n intens verstikkende manier dat we alles kapot maken dat we juist zo keihard proberen te redden. Wij willen die bepaalde persoon niet kwijt en voor die persoon zorgen. Wij bepalen dus eventjes zelf, vaak zonder overleg hierover, dat wij het leven van die ander overnemen.

 

Er is iets met ons, mensen, gebeurd, en dat is niet mis. We zijn werkelijk de realiteit kwijt. En ondertussen wordt ons een andere, verkeerde, realiteit voorgehouden en voorgespeeld. En we trappen er nog met z'n allen in ook. Mensen, in godsnaam, wordt wakker. Wij zijn niet meer onszelf. Wij leven niet meer ons eigen leven, maar dat van anderen. En wij leven ons leven niet langer meer zoals wij dat zelf zo graag willen, maar zoals een overheid dat wil dat wij dat doen.Wij zijn ondertussen allemaal, stuk voor stuk, marionetten geworden van een spel dat heel erg groots is opgezet en we hebben het niet eens in de gaten gehad. We konden er niets tegen doen omdat we het niet wisten. Ik durf er alles onder te verwedden dat iedereen wel de sypmtomen heeft gezien en af en toe een moment heeft gehad eventjes wakker geschudt te zijn geweest, maar net zo keihard weer de ogen heft gesloten voor wat er gebeurde. Voor de dingen die we niet wilden zien, niet wilden weten. We hebben er niets tegen gedaan. En doen het nog niet. We hebben soms iets van vechtlust gevoeld, maar we hebben ons er al snel weer bij neergelegd door op onszelf in te praten dat we er toch niets aan kunnen veranderen. Al zouden we dat willen. Een grote leugen hebben we onszelf voorgehouden. We hebben ons voor ons eigen gemak, om niet te hoeven optreden, erbij neer gelegd en de ogen voor alles en iedereen weer gesloten. We zijn doodgeslagen. Letterlijk.

 

Nog een voorbeeld van wat er al heel lang gaande is on onze maatschappij: Onze kinderen worden zoveel mogelijk bij ons weggehaald zodat er ontzettend hoge bedragen geld aan onze kinderen verdiend kan worden. Het verhaal gaat zelfs nog veel en veel verder. Pleegkinderen, foster-parents children, worden overal ter wereld misbruikt in sexhandel, misbruikt voor biologische, medische en radio-actieve experimenten. Onze kinderen krijgen onderhuids, via voor het oog 'gewone' inentingen die zij zogenaamd moeten hebben, gif ingespoten. En wanneer het kind niet wil, dan wordt het gewoon gedwongen, desnoods vastgebonden, of platgespoten, zodat het kind zo handelbaar is als was.Het gaat zo verschrikkelijk ver. Er zijn van dit alles al zo verschrikkelijk veel bewijzen en rapporten, en letterlijke video opnames waarin regeringsleiders bepaalde uitspraken hebben gedaan.

 

Ik ben van heel erg veel al op de hoogte omdat ik zelf onderzoek heb verricht naar doofpotaffaires van regeringen sinds 1993. Ik heb als randwetenschapper voor het Integraal Onderzoek Natuurverschijnselen (I.O.N.) te Enschede gewerkt en daar een aantal onderzoeksgroepen geleidt. Ik heb vele vele lezingen gegeven over hetgeen onze regeringen allemaal aanrichten. Wat zij allemaal achter onze ruggen om doen met onze levens.

 

Wij zijn geen vrije burgers zoals wij zelf denken te zijn. Nee, wij zijn de regelrechte slaven van de hoge meneren en mevrouwen die werkelijk achter de gordijnen aan de top staan. De bankiers voornamelijk. Zij zijn degenen die werkelijk alles in handen hebben.. Zij hebben dit alles, de inkrimping van de wereldpopulatie, al heel lang geleden gepland. Zij zijn daar heel doelbewust naar toe gaan werken. Maar helaas is er een grote kink in hun kabel gekomen, waardoor de plannen nu nog veel sneller moeten worden uitgevoerd. Ik geef hier maar een voorbeeldje: Ga voor de gein eens even googelen naar Monsanto, die overal, vooral in een van de meest dichtbevolkte gebieden ter wereld, India, praktisch alles in handen heeft gekregen dat te maken heeft met voedsel, water, landbouw, veeteelt, en zelfs babyvoeding. En dit alles in samenwerking met de Amerikaanse regering. Een groot deel van de Indiase bevolking heeft al te kampen met de Klebsiella Pneumoniae bacterie en vele duizenden zijn er al aan gestorven. Maar deze feiten en cijfers zulen wij niet in onze media zien. Zeer zeker niet in Nederland, aangezien ons land uit de bus is gekomen als HET land dat het sterkst van alle landen is wat media-manipulatie betreft. Wij hebben in ons eigen land werkelijk de allerergste en zwaarste mediamanipulatie die je maar kunt voorstellen. De ergste ter wereld. Zoek het maar na. Men laat ons hier niet meer weten wat er gaande is in de wereld om ons heen. Alle kranten staan onder strikte controle, en alle televisie-programma's. Het wordt voor ons uitgekozen wat wij wel en niet te zien, te horen en vooral te weten krijgen. Zelfs op het internet wordt er voor ons gekozen welke websites wij wel te zien krijgen en welke niet. Welke url's er wel in de google-zoekmachine als resutlaat komen en welke niet. Werkelijk alles wordt ons voorgekauwd. Hoe wij ons moeten gedragen, wat wij eten en drinken, wat onze daginvulling is, hoe we ons tentoon spreiden aan de buitenwereld. Maar vooral, en dat is nog wel het ergst van alles, dat men ons zo ver heeft gekregen dat wij ons zoveel mogelijk afschermen van andere mensen, zogenaamde 'buitenstaanders', die geen familie van ons zijn, of echte vrienden. De rest willen we ver van ons houden, "want ons leventje zou dan wel eens in gevaar kunnen komen, zeg".

 

Ik zit hier echt niet uit m'n nek te lullen. Alles wat ik hier heb gezegd is de waarheid. Wij mensen worden letterlijk beinvloedt, vergiftigd, kapot gemaakt, en vermoordt. Letterlijk de hele geschiedenis zal zelfs op z'n kop komen te staan en zal herzien moeten worden als men werkelijk alle feiten die onze regeringen on de doofpot hebben weten te stoppen, boven tafel haalt. Als werkelijk alles boven water komt dat regeringen voor de burgers hebben weggehouden dan kan zelfs ik er geen voorstelling van maken wat er allemaal zou gaan gebeuren.

 

Google voor Alex Jones als je geschokt bent over wat er allemaal gaande is in de wereld en als je meer, oneindig veel meer, wilt weten. Er zullen altiijd mensen, en instellingen, zijn die diegenen die de waarheid boven water willen hebben en anderen willen waarschuwen, onderuit proberen te halen. Dit gebeurt al sinds mensens heugnis. En de regeringen zijn nu eenmaal sterk en we moeten vooral niet vergeten dat zij werkelijk alles in handen hebben dat je je maar kunt bedenken. Zij hebben werkelijk overl invloeden. Zij deinsen niet terug om te chanteren, te dreigen, en zelfs maar te moorden. We hebben het maar al te vaak gezien. Wil je meer weten over hoe de regeringen en elite met onze kinderen omgaan, dan kan ik je echt aanraden om via torrent de film "Conspiracy Of Silence" te downloaden. Dit is een film die in Engeland zou worden uitgezonden en daarna in de VS. Op het moment dat het klaargemaakt werd voor zending werd het door hogeraf teruggetrokken. De financieringen werden plotseling ingetrokken, en men kreeg het halve miljoen dollar van de onkosten voor deze film niet terug. De film werd niet langer gesponsord mocht onder geen beding worden uitgezonden omdat het vele mensen in de politiek en elite ten val zou brengen. Deze film gaat over hoe elite en politici onze kinderen ontvoerden naar hun feestjes om ze daar vol te stoppen met de zwaarste harddrugs die deze mensen zelf ook gebruikten, om de kinderen daarna op beestachtige wijze te misbruiken, te gebruiken voor hun drugshandel en -smokkel, en vele vele andere sadistische en criminele praktijken die een normaal denkend en handelend mens zelfs niet zou kunnen bedenken. Al zou ie hard z'n best ervoor doen. De mensen die juist onze veiligheid zouden moeten waarborgen en vooral die van onze kinderen, zijn degenen die onze levens zo inmens beheersen, en vernietigen. Zonder enige schijn van gevoel, gewetenswroeging, en vooral menselijkheid.

 

Dit is geschreven door Kirsten Visser, Nederland.

Aan het eind van mijn kunnen gekomen

Posted by superbacterie@gmail.com on October 4, 2011 at 12:30 AM Comments comments (0)

Furious Angels van Rob Dougan uit de film The Matrix Reloaded is het muziekstuk dat ik de afgelopen vier dagen echt konstant loei en loeihard, met mijn koptelefoon op, aan het draaien ben. Dat betekent dus dat ik zodra ik wakker ben en weer op mijn eeuwige stoel achter mijn pc zit, dit nummer continu aan een stuk door zit te draaien, met de 'Replay" op mijn Realplayer ingesteld. Dit prachtige muziekstuk zal mij NOOIT gaan vervelen en versterkt mijn gevoelens. Wat dit ook voor soort gevoelens zijn. Mijn verdriet, mijn intense gemis, eenzaamheid en pijn, mijn eeuwige machteloosheid, kwaadheid en haat, zelfs moordlust dat ik de laatste paar dagen helaas maar al te vaak moet voelen. Maar gelukkig worden ook mijn gevoelens zoals mijn vechtlust versterkt.

 

Alles dat ik voel, voel ik bij deze melodieen inmens veel sterker. Ik laat deze gevoelens in totaliteit door mijn lichaam en mijn ziel heenvloeien. En om welk gevoel of emotie het ook gaat, het voelt goed, en zelfs lekker. Ik voel dan gewoon simpelweg dat ik LEEF!!!! En dat is het meest belangrijke voor mij op dit moment. Ik vecht uit alle macht om geen koud en kil mens te worden dat niets meer wil voelen, of voelt. Ik WIL gewoonweg de pijn voelen. Ik loop nooit weg voor wat ik voel. Dit heb ik al niet meer gedaan sinds 1992, toen ik mijzelf letterlijk keihard wakker heb geschudt. Ik ben sindsdien dankbaar voor het feit dat ik dit toen heb aangedurfd en dat ik alles op alles heb gezet om mijn gevoelens te blijven toelaten. In 1992 heb ik mezelf de eed afgelegd dat ik nooit mijn gevoel meer zou gaan afsluiten. Voor wie of wat of welke situatie dan ook. Ik ben er trots op een inmens gevoelsmens te zijn en er niet meer voor weg te lopen. Ik had dat al veel te lang gedaan voor die tijd. Ik hou van mezelf en ik hou van het leven.

 

Maar ik hou niet van al die vele vele mensen die gewetensloos en gevoelloos met andere mensen, levende wezens als zijzelf, omgaan. Ik ben Tibetaans Boeddhist geworden in 1992. Ik heb sindsdien iedereen en alles altijd kunnen vergeven. Nu ben ik een aantal dagen geleden op een punt geraakt dat ik bepaalde personen niet meer langer kan vergeven door hetgeen zij mij aandoen. Deze 'mensen' weten wat zij aanrichten en toch gaan zij gewetensloos door en door en door. Net zo lang tot zij mij ten gronde gericht hebben. Ik was altijd zo sterk om geen haat meer te voelen, maar ik kan dit helaas niet meer in dit opzicht. Dit heeft nu veel te lang geduurd en heeft mij te veel geraakt. En dan heb ik het over een tijdsbestek van anderhalf jaar aan een stuk door. Iedere sekonde van de dag. Anderhalf jaar worden gepijnigd, kontinu, is een lange anderhalf jaar.

 

Helaas trek ik het lichamelijk , en vooral emotioneel, niet langer meer. Ik ben op. Ik kan niet meer. Ik heb dit nu aan mijzelf moeten toegeven. Hoe hard dit ook is. Ik ben finally letterlijk aan het eind van mijn kunnen gekomen. Het heeft heel erg vreselijk lang geduurd. Ik heb het allemaal echt lang weten te dragen. Maar zoals met alles is ook aan zoiets een einde. Alles heeft een einde en alles is vergankelijk. Ik weet wel dat ik tegen het punt aanzit om een eind aan mijn eigen leven te gaan maken. Zo erg is het nu in elk geval al wel. Ik kom er eerlijk voor uit. Dit is in geen geval een hulproep, zoals psychiaters dit doorgaans roepen. Nee, het is een feit en ik heb dat geaccepteerd. Ik vind het niet zo erg meer. Het enige dat Wat dit nu gaat brengen? Ik weet het echt niet. Ik wacht wel af. Dat is het enige dat ik nog kan. Afwachten...

 

Ik hoop oprecht dat ik mij nog wat langer staande weet te houden en niet letterlijk doordraai.

De Nacht van 14 op 15 September 2011

Posted by superbacterie@gmail.com on October 4, 2011 at 12:05 AM Comments comments (0)

Dit stuk  had ik vorige maand voor mezelf geschreven, maar ik heb toch besloten om het te publiceren.

Ik ga letterlijk kapot!!! Ik werd zostraks wakker met enorme pijnen vanwege een volle blaas. Ben, net als altijd de laatste maanden, zo snel mogelijk naar het toilet gestrompeld. Kompleet verkramt van de intense pijnen die letterlijk door merg en been gaan. Ik was van plan geweest om mijn eerste urine op te vangen om het te kunnen checken op vuil maar met mijn half-slaperige hoofd vergat ik dit deze keer. Gebeurt me bijna nooit dat ik zoiets vergeet. Jammer, want ik had behoorlijk lang geslapen en ik wilde weten wat er allemaal voor vuil in zat. Ik was vanochtend namelijk weer met het geneesmiddel Tamsulosine begonnen. Dit is een middel dat eigenlijk voor mannen is bedoeld om hun prostaat schoon te maken en door te spoelen. Ik heb het ongeveer twee jaar geleden van mijn uroloog gekregen in verband met een zogenaamde Overactief Blaas Syndroom, waarvan veel later bleek dus weer eens bleek dat er iets totaal anders aan de hand was. Zoals gewoonlijk bij mij. Het komt in mijn geval zo verschrikkelijk vaak voor dat de artsen ernaast zitten met hun diagnoses en dan heel snel de medicijnen geven die voor die specifiek kwaal bestemd zijn. En dan gebeurde het iedere keer opnieuw dat het niet aanslaat, of dat de problemen nog veel en veel erger worden, zoals dat meestal gebeurde. Toen hielp mij dit middel niet en maakte alles erger zodat ik ermee ophield. Het is gelukkig geen kuur en je kunt er ten alle tijde wer mee stoppen. Ik was dit middel weer gaan gebruiken toen bleek dat de zogenaamde blaasontstekingen niet over gingen en ik steeds meer pijn kreeg in mijn nieren. Tja, als de artsen je niet helpen dan moet je roeien met de riemen die je hebt om te kunne overleven. Althans, zo lang mogelijk te kunnen blijven leven. Ik wilde proberen de boel daarbinnen schoon te spoelen. Iets dat goddank lukte.

 

Er kwam wel zoveel abnormaal vreemde rotzooi uit, dat wil je niet weten! Allemaal slijmstukjes, en een soort van doorzichtige vliesjes (velletjes), en ook vele vele vreemsoortige wormachtige dingetjes. Zodra ik deze onder de microscoop bekijk is er iets van een soort weefsel te zien. Een staafachtig iets. Allemaal langwerpig en bijna een millimeter lang. Geen één die langer of korter is dan de rest. Ik heb van mijn levensdagen nooit eerder zoiets gezien!!! Ook nooit van gehoord zelfs. Maar ja, zo'n beetje alles dat er met mij gebeurt is nieuw en onbekend voor mij. Iedereen vind het allemaal maar vreemd. Alsof dit een soort van horror fantasieverhaal is dat ik loop te verzinnen.

 

Het is allemaal zo ongelooflijk en te gek voor woorden. Allemaal extreem bizarre dingen die er met mij gebeuren. Ik kan het zelfs niet terugvinden in de medische files en websites op internet, ook niet in mijn vele medische boeken. Het vreemde is dat ik vorige week duizenden van die dingetjes in mijn urine had zitten. Ze dreven er allemaal op. En het allervreemdste was wel dat ze allemaal, écht stuk voor stuk!, in dezelfde richting lagen. Naast elkaar en onder elkaar. Gewoon te gek voor woorden! Alsof er iets magnetisch was dat ze een bepaalde kant uittrok. Geschift gewoon!!! En een pijnen die ik kreeg doordat de rotzooi door de plasbuis heen moest gaan. Abnormaal! Nadat de slijmprop door de plasbuis heen was gegaan was de pijn een heel stuk minder. Het voelt precies hetzelfde als een stevige blaasontsteking maar de pijnen zijn vele malen heviger en houden langer aan. En af en toe is het net alsof er zand in je urine zit. Zo voelt het althans.

 

Toen ik na ongeveer 10 minuten weer ging 'plassen' kwam er een dikke slijmprop uit. Ik voelde gewoon dat er iets groots door de plasbuis heen naar beneden zakte. Ik had zo'n verschrikkelijke pijn. Ik was even bang dat er iets van een worm of zo door de plasbuis zakte, en ik ving alles dat ik uitplaste op in een doorzichtige tupperware beker. Gelukkig bleek het geen worm te zijn maar en grote dikke lichtgele slijmprop. (zie foto's van vandaag).Het slijm lijkt op lichtgeel extreem taai snot. (sorry, niet zo'n fijne vergelijking maar het is het enige waar ik het het best kan vergelijken) Ook kwamen er een paar gitzwarte wormachtige dingetjes in de urine mee. Kleine dunne staafjes. Zijn dit wormpjes? Zijn dit een soort van coconnen waar wormpjes in zitten? Morgen moet ik na 15.00 uur bellen naar de gynaecoloog voor de uitslag van het urine-onderzoek. Ik hoop toch wel zo dat er eindelijk iets duidelijks uit naar voren is gekomen! Ik wil nu eindelijk wel eens weten wat er allemaal aan de hand is en waar ik aan toe ben. Ik weet één ding wel heel erg zeker: er is véél en véél meer aan de hand dan dat de artsen ons vertellen.

NOTE:  De uitslag van de urinekweek is dus ondertussen bekend. Allereest had de assistente mij telefonisch verteld dat er alweer niets in de urine was gevonden. Ik werd bijna gek! Een week later had ik een consult bij de gynaecologe en daar kreeg ik doodleuk te horen dat er wel degelijk wat gevonden was! Wat is dit nou weer voor een gein?! Het bleek dat men Klebsiella Pneumoniae in mijn urine had gevonden. Voor mij niets nieuws. Dat wist ik al heel erg lang. Het moest wel ook daar aanwezig zijn, aangezien ik ervan overtuigd was dat de bacterie tot in mijn bloedstroom was doorgedrongen. Alleen mooi dat er nu eindelijk wel een zwart op wit bevestiging van kwam. Want de artsen wilden niets doen om dit alles te bevestigen. Ik had het al zo vreselijk lang tegen die artsen gezegd dat het in mijn bloedbaan zat en mijn organen aantastte, maar niemand deed er wat dan ook op uit. Tja, ze zitten niet bepaald te wachten op een betweter als mij.

 

Ook had men de duizenden vreemde wormachtige dingetjes gezien die in mijn urine dreven. Het antwoord? Geen antwoord. Men wist niet wat het was. En de gynaecologe wilde dus de ontlastings-kweek afwachten. Misschien dat daar meer uit zou gaan komen. "En dan daarbij", vertelde ze, "was nog lang niet alles uitgesloten met deze kweek van de urine. Dit zegt niet dat er niets nog iets anders aan de hand kan zijn. Er zal waarschijnlijk nog meer onderzoek moeten worden gedaan."

 

Er was volgens de assistente ook al niets uit de fesces-kweek (ontlasting) gekomen. Maar zometeen (04 oktober 2011 om 09.40 uur) moet ik weer op consult bij de gynaecologe en misschien krijg ik van haar weer een ander antwoord dan dat ik van de assistente kreeg. Net als de vorige keer. Heel vreemd in elk geval allemaal. Je moet op een bepaalde datum en tijd bellen voor een uitslag en dan krijg je nog niets te horen. Slaat werkelijk nergens op. Een zeer vreemde gang van zaken. Maar ach, daar raken we ondertussen al wel aan gewend. Het gaat al anderhalf jaar lang weer zo. Denk ook werkelijk niet dat dit zal gaan ophouden. De hypocrisie en schijnheiligheid, de leugens en het stilzwijgen.

21 September 2011 Wormen in mijn hoofd

Posted by superbacterie@gmail.com on September 21, 2011 at 12:35 AM Comments comments (0)

Wij zijn ervan overtuigd dat ik wormen in mijn hoofd, gezicht, armen, schouders, ruggewervel, handen en vingers, oren, nek, hals en keel heb. Waarschijnlijk door mijn hele lichaam ondertussen. De meeste wormen bevinden zich vooral in de nek, onderkant achterhoofd (hersenstam), linker schouderblad, aan de zijkanten en achterkant van mijn neus. Dat dit zou gaan gebeuren was al anderhalf jaar een heel erg grote angst van ons. Het is een heel logisch gevolg als je langer dan anderhalf jaar lang een open wond hebt die steeds verder kapot gaat en constant blijft ontsteken. Er bestaat een steeds groter wordend risiko dat er insekten, vliegen bijvoorbeeld, eitjes in leggen, of dat er andere bacteriën en/of parasieten, of maden, in de wond terecht komen. Dit gebeurt dan ook in de meeste gevallen. Zelfs als je met zo'n langdurige wond in het ziekenhuis ligt loop je deze risiko's.

 

Zoiets komt in onze westerse wereld niet al te vaak voor. En als zoiets wel voor komt dan is er altijd snel medische begeleiding. Maar daar heb je het nu dus net! De medische begeleiding is bij mij gewoonweg niet te vinden. Wij weten in elk geval heel erg zeker dat als ik de operatie aan de neus en bijholten zou hebben gehad en dus de drainage zou hebben gehad die ik in Assen zou krijgen, nadat ik een weerstandsonderzoek had laten doen daarvoor, dan was dit NOOIT gebeurd!!! En als de huisarts het prepareerglaasje met de microscopische wormen had bekeken en er mee zou hebben gedaan wat een normale arts zou hebben gedaan, dan had dit alles voorkomen kunen worden. Ik loop nu iedere dag nóg meer risico dan dat ik al deed om ter lekke dood neer te vallen, in een shock of coma te raken, of zelfs verlamd te raken. Of het nu mijn lichaam dat verlamd raakt, of mijn hersens, dat maakt dan ook niet meer uit, toch? Die beesten zitten wel mooi in mijn hoofd rond te wroeten, in en rond mijn hersenen.

 

De hele wereld mag het weten: ik wordt hier letterlijk moedwillig, met voorbedachte rade en opzet, gefolterd en langzaam vermoord. De laatste anderhalf jaar is er geen enkele seconde meer geweest dat ik geen pijn heb gehad in mijn lichaam. En dan heb ik het nog even niet over de eeuwige angst die je doormaakt hierdoor en door toedoen van de vele artsen van de meeste dingen die er met met mij gebeuren op de hoogte zijn en er niets mee willen doen. Artsen die ons eeuwig zijn blijven voorliegen. Mijn vriend wordt nu op dezelfde wijze behandeld. Als een 'iets' dat niets waard is. Een vies oud smerig vod waar je het liefst zo snel mogelijk van af bent.

 

Ik heb sinds 20 september 2011 steeds meer de indruk alsof ik langzaam en voorzichtig gewurgd wordt. Alsof de luchtpijp heel langzaam wordt dichtgedrukt. Wij hebben 1 gigantisch dikke lange worm (ongeveer 1 cm dikte, 10 tot 12 centimeter lengte) achterin mijn nek gevoeld. Hij lag een tijd lang overdwars aan de rechterkant vanaf het midden van mijn nek naar de zijkant toe. Een paar uur later was hij "verdwenen" en zat de dikke bobbel weer achter in mijn nek, in de holte. Er ontstaan steeds meer groeven in mijn schedeldak(bot) onder de huid. Sinds vorige week zijn er in een paar uur tijd ineens zes diepe, brede, lange groeven in de huid van mijn achterhoofd ontstaan. Direkt boven mijn nek, net boven de haargrens en verder naar boven lagen deze 'groeven' horizontaal boven elkaar. De allerdiepste van deze eerste groeven is nu nog steeds aanwezig. De volgende dag ontstonden dezelfde soort groeven aan de zijkant van mijn hoofd (verticaal) naast de haargrens bij mijn gezicht. Dit waren er drie of vier. Deze hebben er een aantal dagen duidelijk zichtbaar en voelbaar gezeten, waarna ze verdwenen.

 

Twee dagen later werd ik wakker met een intens branderige jeuk onder de huid boven mijn linkeroor. Ik voelde direkt en voelde overduidelijk een dunne lange worm in een halve cirkel boven het oor onder de huid liggen. Later heb ik geprobeerd hem zachtjes van opzij weg te drukken. Hij verplaatste zich inderdaad en ongeveer een uur later was hij verdwenen. In mijn neus zelf voel ik regelmatig een gigantisch irritante jeuk alsof er iets in mijn neus rondloppt of kruipt. Iedere keer zodra ik voelde was er niets te voelen. Meestal bleef deze kriebel aanhouden. De laatste keer dat ik dit weer had, 20 september 2011, voelde ik een dunne kleine wormachtige sliert direkt onder de dunne huid in mijn neus liggen. Dit was achter de dunne huid van het middelste tussenschot in mijn rechter neusgat. Ook deze heb ik zachtjes van opzij geprobeerd weg te drukken en dit lukte. Eerst werd de kriebel erger en het begon te branden.

 

Ik heb heel erg sterk de indruk dat deze wormen mijn huid en vlees verdoven met een soort van gif dat ze uitstoten. Hoogstwaarschijnlijk zorgt dit gif er tevens voor dat het weefsel extreem zacht wordt, misschien oplost, zodat de wormen zich er gemakkelijker mee kunnen voeden en er zich doorheen kunnen voortbewegen. Iedere worm, behalve die in mijn neus, is bevestigd door mijn vriend. Hij was overduidelijk voor de volle tweeduizend procent overtuigd dat dit inderdaad wormen moeten zijn. Ze voelen heel taai en hard aan. Je voelt overduidelijk met de vingertoppen dat de uiteinden van deze beesten dun aflopen.

 

Maanden geleden heb ik vele vele microscopische wormen gevonden in mijn speeksel, urine, ontlasting, vaginale afscheiding, op mijn huid, in de schimmel op mijn hoofdhuid, en in de korsten, de restanten half verteerd vlees en 'snot' en bloed dat dagelijks uit mijn neus komt, gevonden. Ik heb die van mijn vriend ook nagekeken voor bevestiging dat dit niet bepaald normaal is en bij hem was er totaal geen enkele microscopische worm te vinden. Ik heb vroeger veel met microscopen moeten werken voor studie en ook voor hobbie, en ik heb dit nooit eerder in mijn levensdagen gezien. Ook op het internet kan ik er niets over terug vinden. Totaal helemaal niets. Ik ben naar mijn huisarts gegaan met een microscopie prepareerglaasje (met afdekglaasjes) bij mij met daarop de vele wormen die ik had gevonden op en in mijzelf. Mijn huisarts lachte mij uit, nam mij niet serieus en beschuldigde mij zelfs van 'zelf dokteren'. 'Zelf dokteren' is in mijn ogen, en ook in de ogen van mijn vrienden, altijd nog dat je zonder enig doktersadvies zelf gaat zitten ouwehoeren met medicijnen en deze op eigen houtje inneemt. Dat is 'zelf dokteren'. Je eigen uitstootsels en urine onder een microscoop bekijken, omdat je overtuigd bent dat alle artsen tegen je zitten te liegen over jouw eigen gezondheid en leven, vind ik onder geen beding 'zelf dokteren'. En ik weet dan ook heel erg zeker dat iedereen die dit leest het met ons eens zal zijn hierover.

 

Het lijkt mij hoe dan ook heel erg normaal dat je zelf op onderzoek uitgaat als je van alle kanten wordt voorgelogen en van niemand geen enkel antwoord krijgt, waar dan ook over. En zeer zeker als je anderhalf jaar lang op welk antwoord dan ook heb moeten wachten en er niets gedaan wordt. Ik weet één ding heel erg zeker: ik heb door dit alles heel erg veel over geduld, je inhouden (netjes en rustig blijven) en uithoudingsvermogen geleerd. Dat staat buiten kijf.

 

20 September 2011 stond ik op met tunnelvisie. Lichtgrijzig gezichtsveld met een lichtere cirkel in het midden. Heel eng om mee te maken. Het heeft de hele verdere dag en nacht aangehouden. Dit kan niet door vermoeidheid komen want ik had genoeg geslapen. Sinds gister, 21 September 2011, komt het met vlagen steeds heel sterk opzetten. Vaak voel ik me heel erg misselijk worden en licht in mijn hoofd. Ik kan me niet meer concentreren, kan niets opslaan. Als ik een getal van twee cijfers op het scherm lees en ik draai mijn hoofd om, weet ik het getal niet meer en moet ik de handeling opnieuw uitvoeren. Wat een tweede keer vaak net zo gaat als de eerste keer. Ik ben het gewoon krijt, hoe hard ik ook probeer na te denken.

 

De druk in mijn hoofd wordt steeds heviger. Eerst was het alleen de achterkant van mijn hoofd en bovenin mijn nek. Het begon aan de buitenkant van mijn schedel, dus onder mijn huid. Later begon het ook binnen in mijn schedel. en daar wordt de druk iedere dag heviger. In het begin was er alleen druk, een enorme druk binnenin mijn hoofd. Toen kwam de voorkant van mijn hoofd erbij. Achter mijn hoorhoofd, later mijn slapen, en af en toe is er druk op twee plaatsen bovenop mijn hoofd, aan de zijkanten bovenop, in het midden. Sinds eergisteren, ook 20 September 2011, heb ik pijn gekregen. De druk is enorm veel pijn gaan doen, en dat wordt erger zodra ik ga liggen. Ik slaap altijd op mijn linkerzij. Dit is iets dat ik heb overgehouden van drie jaar geleden toen ik jarenlang zoveel pijn aan de rechterkant van mijn buik had. Hier werd drie jaar terug een gat in mijn bovenbuik, een baarmoederhalskanker pap-4 (tegen pap-5 aan), en een tumor om mijn blindedarm gevonden. Ze hebben gelukkig alles kunnen verwijderen.

 

P.S. De artsen vonden het in 2009 blijkbaar eventjes onnodig om in mijn dossier te vermelden dat er bij mij een tumor om mijn blinde darm was gevonden. Er werd gewoon doodleuk het volgende neergeschreven: "blinde darm-ontsteking?" Let op de vraagteken erachter. Het woord 'tumor'is niet gebruikt. Laat staan wat anders.

 

Iedere keer als ik dit tegenover een arts vermeld dan wordt ik niet geloofd omdat het gewoonweg niet in mijn dossier is vermeldt. Een van de artsen vroeg mij een tijdje terug of ik dan geen nabehandeling had gehad. Ik moest hier ontkennend op antwoorden. Hij wist me te vertellen dat het in dat geval dan ook geen tumor kon zijn geweest, en dat het anders ook echt wel in mijn dossier had gestaan. Nu hij daar over begon begon het mij ineens te dagen dat het inderdaad niet de normale gang van zaken moet zijn geweest wat er toen met mij gebeurde. Mijn vriend was er gedurende deze hele periode ook bij. Hij is er getuige van geweest dat de artsen zeiden dat er een tumor om de blinde darm was gevonden en dat deze dus zo snel mogelijk moest worden verwijderd. En toen ik moest worden geopereerd was hij er ook bij. Deze man is van zoveel onrecht al getuige geweest. Dat is werkelijk niet normaal meer. Ik had toen zelfs niet eens de verschijnselen die je normaal bij een blinde darmontsteking hebt.

07 September 2011 Mijn leven met besmetting

Posted by superbacterie@gmail.com on September 7, 2011 at 2:50 AM Comments comments (0)

 

 Hai! Dit is mijn verhaal over mijn leven. Ik ben besmet met de vleesetende ziekenhuis-bacterie Klebsiella Pneumoniae. Ik wordt letterlijk opgegeten en ben dus stervende.

 

 Ik ben een jonge vrouw van 47 jaar, moeder van vijf kinderen die ik helaas door omstandigheden niet bij mij kon hebben. Ik woon nu zo'n twee jaar samen met mijn vriend. Vorig jaar zomer was mijn leven nog normaal en gelukkig. Mijn kids kwamen constant op bezoek, de oudste woonde bij ons in. De middelste stond op het punt om bij ons te komen wonen, en we waren via rechtszaken aan het vechten om mijn allerjongste terug te krijgen. Ik had een eigen onderneming thuis. Wij wonen op het platteland waar ik het heerlijk vind en nooit meer anders wil. Ik was gelukkig toen. En ik had er kei en keihard voor gevochten om mijn leven zo te krijgen.

 

 In de zomer 2010 kon mijn leven bijna niet meer beter. Tot ik ineens spontaan ziek werd. Ik voelde gewoon dat het goed mis was. Ik kreeg inderdaad gelijk. Nu is mijn leven een levende hel op aarde!!!!!

 

  Bijna een jaar geleden werd er Klebsiella Pneumoniae bij mij geconstateerd, in mijn longen. Zoals jullie ongetwijfeld zullen weten: een vleesetende ziekenhuisbacterie. Ondertussen heeft de Klebsiella P. mijn hele lichaam en organen overgenomen, maar de artsen blijven volhouden dat het alleen maar in mijn longen zit. Ik voel en ik wéét toch gewoon dat dat absoluut niet meer het geval is en dat het mijn hele lichaam aan het kapotmaken is? Dat het dus wel degelijk in mijn bloedbaan terecht moet zijn gekomen, mijn zachte weefsels en organen aantastend? Nee, ik ben absoluut niet gek. Zowel ikzelf, als ook mijn vriend, maken dagelijks mee wat er allemaal met mij gebeurd is de laatste anderhalf jaar lang. En anderhalf jaar is dan heel erg lang. Vlak ervoor was er al een Staphylococcus Aureus-bacterie in mijn neusholten geconstateerd. Ook een vleesetende ziekenhuisbacterie. Een fikse onsteking in mijn neusgangen door deze bacterie die ondertussen al het vlees in mijn neus heeft weggevreten en zich verder naar binnen heeft doorgeslagen. Daarnaast is mijn neusbot voor zo'n tweederde wegevreten. Een oude breuk in mijn neusbot is daardoor als het ware weer losgebroken.

 

 Ik heb trombose in beide benen. Een longontsteking en ik weet niet wat nog meer, en ik hoest allemaal zwarte rotzooi op. Het was eerst grijs van kleur, soms legergroenig van kleur. Later werd het zwart. Maandenlang hebben artsen dit niet willen onderzoeken. Ze vertikten gewoon te horen wat ik te zeggen had. Men vond steeds dat ik overdreef. Terwijl men met eigen ogen zag dat ik het ophoestte nota bene. Toen men dat eindelijk wel deed bleek het Klebsiella Pneumoniae te zijn.

 

 Momenteel zit mijn hele hoofd vol met vocht, heb ik vele vele witte ronde vlekken overal op mijn lichaam, en mijn hoofdhuid zit er al helemaal vol mee. Ik heb bijna een half medicijnpotje vol met schimmel dat met vier keren haar kammen van mijn hoofd is afgevallen. Ik heb mijn hele hoofd onder de schimmel. Een vreemdsoortige schimmel die niemand ooit eerder heeft gezien. Ik word tergend langzaam letterlijk opgevreten.

 

 Meer dan een half jaar geleden heb ik keihard gevochten om gehoord te worden en 163 emails aan artsen, specialisten, hoogleraren en professoren, en laboranten en microbiologen over de hele wereld verstuurd. Maar van drie ervan heb ik een bericht terug gehad met de mededeling dat zij mij niet konden helpen. Ik had deze stap moeten zetten omdat geen enkele arts, specialist, zelfs huisarts, mij helpt. Men neemt mij niet serieus, of men doet net alsof ik me aanstel.

 

 Er is ons nooit uitleg gegeven over wat Klebsiella Pneumoniae werkelijk is, wat het doet, en of het te genezen is en zoja: waarmee. Nooit is er ons verteld dat de bacterie dodelijk is, vleesetend, besmettelijk, en resistent tegen antibiotica en penicilline. Er is volgens de Amerikaanse overheidswebsite zelfs geen enkel medicijn tegen Klebsiella P.

 

 De Staphyllococcus Aureus heeft niet bepaald positief gereageerd op de antibioticakuren die ik ervoor kreeg. Integendeel, iedere keer zodra ik al één enkele dag antibiotica had ingenomen leek het alsof de bacterie agressiever werd. Ik werd in een razendsnel tempo nog zieker en zwakker. Alle klachten werden dan heviger. De arts bleef zeggen dat de kweek liet zien dat de bacterie niet resistent was tegen deze kuren dus ze zouden moeten helpen. Ze hielpen alles helaas alleen maar erger worden. Er werd gestopt met antibiotica-kuren, maar er werd niet verder gekeken naar waarom ik daar zo heftig op reageerde, waarom de bacterie zo tekeer ging in contact met medicatie, en vooral: waarom niets aansloeg. Het werd afgedaan als iets onbelangrijks. Alsof ik stond te raaskallen daar.

 

 Men heeft ons vanaf het verre begin al voorgelogen over deze bacterie en ons aan een lijntje gehouden. Ik hoefde me geen zorgen te maken. Er was niets aan de hand. Ik moest het als een soort griepje zien en het zou vanzelf weer over gaan. O ja! Het was absoluut niet besmettelijk. Nee? Waarom heeft mijn vriend het nu dan ook? Waarom is het maanden later ook bij hem geconstateerd? En waarom is antibiotica bij hem dan ook niet aangeslagen? En waarom hebben de artsen bij hem ook niets meer gedaan of onderzocht? Waarom woekert het dan in en op mijn lichaam? En in en op zijn lichaam?

 

 Er vallen letterlijk gaten in mijn vlees. In mijn armen is bijna al mijn vlees al weggevreten. Mijn huid hangt er slapjes en rimpelig bij. Het zijn twee zakken van huid met bot, spieren en aders. Mijn huid wordt weggevreten. Het voelt ook absoluut niet meer als huid. Als ik onder de douche sta en een nat washandje over mijn bovenarm heen haal zit het vol met huid dat los heeft gelaten. Als ik met mijn nagel zacht over mijn hoofdhuid heen schraap, dan heb ik een dikke laag smerige vieze huid onder mijn nagel. Al heb ik net daarvoor mijn hoofd gewassen. Al heb ik de dag ervoor met de nagel de huid eraf geschraapt, de volgende dag haal ik er net zoveel weer af. Op exact dezelfde plekken, iedere dag weer opnieuw laat er huid los.

 

 Ondertussen heb ik een tijdje geleden microscopische wormen over en in mijn lichaam gevonden, parasieten, die aan het grote vreetfestijn meedoen. Ze boren tunneltjes door mijn huid en vlees heen. Ik heb mijn arts erop gewezen, met bewijsmateriaal op een prepareerglas voor microscopen bij ons. Ik had van tevoren hierover gebeld met zijn assistente en haar gevraagd of de huisarts een microscoop had. Ik legde de zaak uit en ze zei dat we het prepareerglaasje mee moesten nemen. We kwamen voor niets. We werden de deur gewezen met de woorden dat ik zelf aan het dokteren was en hij daar niet van gediend was. Ik zei hem dat ik niet met medicijnen bezig was en die mijzelf toediende, dus dat dit geen dokteren was. Hij was niet voor rede vatbaar. Ik stond op een onderzoek naar deze wormen. Het enige onderzoek dat er opgevraagd werd door hem was naar blaasontsteking. Dit zogenaamde onderzoek had niets met worm-onderzoek te maken. Normalerwijze moet er een ontlasting-kweek worden gedaan daarvoor, maar niets van dit alles. We moesten voor niets naar de huisarts, voor niets naar het ziekenhuis. Toen mijn vriend later voor de uitslag met de assistente belde was het enige dat hij te horen kreeg: "Nee, meneer, uw vriendin heeft geen blaasontsteking." Alsof we dat al niet wisten.

 

 Tussen haakjes: ik heb al ruim een jaar lang blaasontstekings-verschijnselen. We weten ondertussen dat dit geen werkelijke blaasontsteking is maar iets dat door de bacterieën wordt veroorzaakt. Wij weten ook heel erg zeker dat de artsen die mij tot nu toe voor de Klebsiella Pneumoniae en Staphylococcus Aureus hebben 'behandeld', al heel goed wisten dat dit geen blaasontstekign was. Waarom ze zoveel dingen die letterlijk van levensbelang zijn hebben verzwegen tegen ons, is mij werkelijk een raadsel. Wij kunnen in elk geval zat redenen bedenken, maar dat blijft dus giswerk. Ik sta niet in hun schoenen. Kan dus ook niet in hun hoofd kijken. Maar dat dit alles met opzet is gedaan is overduidelijk ondertussen.

 

 Mijn blaas wordt ook aan alle kanten aangevreten, net als de rest van mijn lichaam, en alle rotzooi die er dan loskomt moet het lichaam uit via de afvalstoffen. Aangezien mijn nieren niet langer optimaal werken waardoor alles moeizamer gaat en de rotzooi die aangericht is er toch uit moet, kan dit behoorlijke verstoppingen geven, vooral in de urinebuis zelf. Dit alles is extreem pijnlijk, ook in de nieren.

 

 Meer dan een jaar geleden is er een botveroudering bij mij vastgesteld door een Dexa-onderzoek. Ik had een botveroudering van meer dan 40 jaar! Ik brak letterlijk continu mijn tenen en vingers zodra ik maar ergens zachtjes tegenaan liep. Mijn aders en haarvaten knapten spontaan onderhuids terwijl ik ontspannen op de bank tv zat te kijken. Dagenlang had ik gigantische blauwe plekken. Er stond een enorme druk op de aders en haarvaten. Het ging vanzelf weer over na ongeveer een half jaar.

 

 Geen enkele arts had antwoorden en geen enkele arts deed zelfs onderzoek of verwees mij door. Mijn huisarts had gezegd dat ik voor de botveroudering speciale vitamine D-injecties moest krijgen, maar tot op heden heb ik die nog steeds niet gekregen en werd er ook geen woord meer over gesproken. Als wij er naar vroegen werd de vraag ontweken of er werd helemaal niets meer gezegd.

 

 Over het hoofdstuk Klebsiella Pneumoniae: ik krijg van geen enkele arts respons, onderzoek, of zelfs maar behandeling. Ik hoef met niets meer bij een arts aan te komen, want ik wordt voor gek versleten. Alle deuren worden in ons gezicht dichtgeslagen, we worden steeds maar weer naar volgende artsen, en zelfs volgende ziekenhuizen, doorgestuurd, waar wéér alle basis onderzoekjes worden gedaan en verder niets meer dan dat.

 

 Jullie voelen het al wel. Ik ben GOED KWAAD. Wij zijn kwaad! En dat is nog maar zachtjes uitgedrukt. En wie zou dat niet zijn als men op zo'n manier wordt behandeld. Men schrijft zelfs leugens in de papieren, in het EPD, in de brieven aan de volgende artsen, blijkbaar om zichzelf later schoon te kunnen praten. Ik en mijn vriend zijn wel degelijk besmettelijk. Ik in elk geval. Je hoeft maar naar de Amerikaanse regeringswebsite te gaan en daar alles over Klebsiella Pneumoniae te lezen. Het staat er overduidelijk. Op alle websites trouwens.

 

 Klebsiella Pneumoniae is besmettelijk. Zwaar besmettelijk. Zelfs een haar of huidschilfer is al besmettelijk. Het wil niet zeggen dat de ander die besmet wordt daarmee dan ook ziek zal worden. Het ligt er aan hoe sterk je bent. Maar ik loop zo min mogelijk risico en zit liever in mijn huis, dan dat ik een ander kan besmetten. Afwachten of die persoon het dan zal krijgen? Kinderen, ouderen, zieken en mensen met een verminderde weerstand zijn meestal wel de dupe. Ik sluit mij sinds dat het is vastgesteld zoveel mogelijk in ons huis op. Ik kom niet meer onder de mensen, en heb het contact met mijn kinderen moeten verbreken. Zij begrijpen de situatie niet en ik krijg er alleen maar meer en meer spanningen en stress door, wat ik er niet nog eens bij kan hebben. Ik ben stervende. Welliswaar tergend langzaam, maar ik bén stervende. Ik val steeds vaker in mijn bureaustoel weg. Gelukkig is het iedere keer dat het gebeurt maar heel kort, maar het gebeurt wél.

 

 Er zitten zichtbare zwarte wormachtige dingetjes en geeloranje-kleurig slijm in mijn urine. Ze drijven er met duizenden gewoon in en drijven er bovenop. Allemaal dezelfde grootte. Je ziet ze overduidelijk met het blote oog. Wanneer ik slaap loopt de urine er steeds vaker gewoon spontaan uit. Dik geeloranje bloederig taai slijm komt uit mijn darmen zetten. Ik heb bijna iedere dag opnieuw langdurig intense darmkrampen. Onder mijn huid vallen er grote gaten en geulen in mijn benen en armen, nu ook in mijn nek. Mijn lichaam is een en al vocht. het vlees in mijn borsten is bijna geheel weggevreten en de verdere inhoud zoals bijv. melkklieren is praktisch niet meer aanwezig. Het harde gedeelte dat normaal altijd onder de tepelhof behoort te zitten, de schijf, is niet langer meer aanwezig bij mij. Het voelt als een overvolle waterzak, waar nog iets van een soort kneedbare drap in zit. Alle inhoud is kapot gevreten en verteerd. We vragen ons af en toe echt af of er eigenlijk nog wel echt bloed in dit lijf zit!

 

 Mijn ogen hebben de aanvallende bacterieën niet kunnen ontlopen. Ik kan praktisch geen daglicht, of welk licht dan ook, verdragen aan mijn ogen. Nu ongeveer een jaar lang komt er spierwitte rotzooi uit mijn ogen. Normaal is de 'slaap' die je uit je ogen haalt altijd creme-kleurig en dat was die van mij ook mijn leven lang. Maar sinds een jaar is de 'slaap' uit mijn ogen zo wit, dat je zou denken dat er geen enkele afvalstoffen inzitten of zo. Ik zou werkelijk geen andere verklaring hiervoor hebben. Mijn benen zitten boordevol met knobbels, kleine, grote, lange en brede. Allemaal pijnlijk, vele langwerpige knobbels zitten horizontaal in mijn benen, dus dat neemt voor mijn idee de optie weg dat het bloedproppen in mijn aders kunnen zijn. Iets dat we lange tijd hebben gedacht.

 

 Moedervlekken die spontaan ontstaan. Een half jaar geleden had ik ineens mijn hele rug boordevol met moedervlekken. Mijn vriend zag dat ineens. De moedervlekken verdwenen na drie maanden net zo vreemd en snel als dat ze waren gekomen. Bestaande moedervlekken groeien groter en worden steeds donkerder. Een moedervlek op mijn wang is uitgegroeid tot een enorme bal met een soort van donkere punt in het midden ervan. Deze moedervlek zit vol met iets dat lijkt op een schimmel. Deze 'schimmel' wordt zichtbaar zodra ik er zachtjes met de nagel overheen ga. Ook zit er schimmel op de tepels van mijn borsten. Mijn gezicht is ook al het slachtoffer van schimmel. Allemaal vreemde grote pigmentvlekken bedekken ineens mijn gezicht, vreemde witte vlekken en er komen steeds meer bij. Schimmel tussen mijn vingers, op mijn handen en bovenarmen, benen en bovenop mijn voeten. Mijn bovenborst zit bomvol witte ronde vlekken. Vooral die plekken die het meest jeuken of waar vocht onder zit hebben de meeste vlekken. Iedere keer als ik gedouched heb wordt de schimmel overal erger, groeit het vele keren sneller. Maar wat moet ik dan?? Niet meer douchen?

 

 En terwijl dit soort dingen allemaal gebeuren, kan ik er nergens mee naartoe! Bij geen enkele arts hoef ik aan te kloppen, want ze spelen het zo dat ik gek ben.

 

 Vanochtend stond ik om 08.30 uur op en zoals altijd zodra ik wakker ben geworden bekeek ik mijn gezicht. Ik zag direct dat mijn ogen geel waren. En dat zijn ze nu nog steeds. Mijn vriend heeft het bevestigd. Ik laat expres alles aan mijn vriend zien omdat hij de enige persoon is die mij bevestiging kan geven. Later op de ochtend werd ik ineens abnormaal misselijk. Een enorme druk in mijn hoofd, tintelend gezicht en lippen, tintelend lichaam. Alles wat ik met mijn ogen zie, zie ik ineens door een lichtgrijzige 'bril'. Ik ben dizzy in mijn hoofd, draaierig. Ik heb het zojuist al aan mijn vriend doogebeld. Hij was vanmorgen goed geschrokken toen hij de gele kleur van mijn ogen had gezien. In oktober 2010 was er namelijk tijdens een ziekenhuis-opname een vergrootte nier geconstateerd. Nooit meer een woord over gesproken, dus ook geen verder onderzoek. Artsen vermijden mij letterlijk. Ze houden het consult ook zo kort mogelijk. En nu is mijn lichaam zichzelf aan het vergiftigen.

 

 Vele lange maanden ben ik niet meer bij een arts geweest. Het heeft toch geen enkele zin. Men is ons letterlijk aan het vermoorden, met voorbedachte rade. Met wetenschap van alles dat er met mij gebeurt, na alles op foto's te hebben gezien, of met eigen ogen aan mijn lichaam of d.m.v. onderzoek en nog doen ze alsof er niets aan de hand is.

 

 Oktober 2010 werd ik met de grootste spoed opgenomen omdat ik een fikse longontsteking, longvliesontsteking, pleuraholte-ontsteking, trombosebeen, en vocht tekort had. Dit alles door schuld van mijn toenmalige huisarts waar ik maanden lang de deur plat strompelde. Ik kon op het laatst niet eens meer normaal lopen, moest mij aan de trap omhoog trekken, en hij bleef volhouden dat er niets aan de hand was. Ik vroeg om doorverwijzing. Nee was het antwoord. Was niet nodig. Op het laatst ging ik kapot van de pijn, ook in mijn longen, en hoestte bloed en pus op waar deze huisarts bij zat. Mijn vriend hoeste ook pus op, maar nog geen bloed. Hij kreeg van onze huisarts een antibiotica-kuurtje, ik kreeg niets. Terwijl ik hier degene was die kapot ging van de pijn, bloed ophoestte, niet meer kon lopen, geen lucht meer kreeg? Ik vroeg om doorverwijzing. Hij zei: "Nee, is niet nodig. Ik zie geen alarmlampjes branden." Ik bleef aandringen. Zijn antwoord: "Mijn antwoord blijft hetzelfde. En wie ben jij wel dat jij mij vertelt hoe ik mijn werk moet doen? Ik ben Cum Laude afgestudeerd!!! Het lijkt mij maar beter dat jij een andere huisarts gaat zoeken!" Een aantal dagen later werd ik met de allergrootste spoed opgenomen in het ziekenhuis. Hij heeft niets van zich laten horen, dus ook geen enkel excuus aan mij. Mijn vriend is op mijn aandringen naar hem toegegegaan nadat ik was opgenomen, maar hij verontschuldigde zich geen enkele keer, en gedroeg zich alleen maar vanuit de hoogte, alof hij heel wat meer waard was dan ons. Wat is er hier vreemd verkeerd in dit hele verhaal???

 

 Zo zou ik een operatie krijgen van mijn neusholten. Hiervoor moest er eerst onderzoek komen om te kijken of mijn weerstand goed was anders durfde de arts mij niet te opereren. Ik moest dit onderzoek in Hardenberg doen terwijl de arts die mij zou opereren in Assen ziekenhuis zat. De artsen vonden dit allemaal maar vreemd, en wij dus ook, want dit onderzoek had normalerwijze door het opererende ziekenhuis gedaan moeten worden. Men vroeg zich af waarom men mij hiervoor naar een ander ziekenhuis stuurde. Allemaal extra rompslomp en lastige papierkraam. Maar goed, het onderzoek werd gedaan, in Hardenberg, en mijn weerstand bleek goed te zijn. Dit zei men althans. Wij vonden de uitkomst van dit onderzoek vreemd omdat ik totaal geen weerstand leek te hebben, in geen enkel opzicht, en waren er dan ook van overtuigd dat de operatie vanwege verminderde weerstand niet door zou gaan. Later in het ziekenhuis Assen moest ik alsnog een ct laten maken van mijn bijholten en neus. Terug bij de arts bleek hij ineens besloten te hebben dat de operatie niet doorging. Hij zei ons dat het allemaal goed was met de bijholten en op de ct was absoluut niets meer te zien. Ondertussen is alles wat daar zat door de bacterie weggevreten, en heeft het bot in de neusholte lange tijd open en bloot gelegen. Maar de arts hield vol dat het niet meer nodig was en dat een operatie alles alleen maar zou verergeren.

 

 Dus nogmaals: Wat is er hier vreemd verkeerd in dit hele verhaal??

 

 Ik kan nog wel veel en veel meer hier vertellen, maar dan zit ik overmorgen nog te schrijven. Wat er hier allemaal gebeurt is gewoonweg onmenselijk. Te gek voor woorden. Deze specialisten weten dondersgoed wat er allemaal aan de hand is en toch gingen ze doodleuk en schijnheilig hun kerstmis en oud & nieuw vieren terwijl ik werd opgevreten door de bacteriëen en kapot ging van de pijn. Men heeft mij kunnen redden, en het niet gedaan. Men heeft geen enkele oprechte vinger uitgestoken om wat dan ook voor mij te doen.

 

 Ik heb gedacht aan advocaten, rechtszaken, andere artsen, andere ziekenhuizen. We hebben gedacht om het aan de grote klok te gaan hangen, de media in te gaan met het verhaal. Het zal mij allemaal niets helpen. Ik wordt gewoonweg niet als mens behandeld, en blijkbaar heb ik niet dezelfde rechten die andere mensen wel hebben als ze met dezelfde bacterieën besmet zouden zijn. Ik ben letterlijk alleen en eenzaam en zal ook als zodanig moeten sterven. Mijn verhaal zal misschien nooit verteld worden. Ik weet dat het nu voor mij te laat is. Ik ben hoogstwaarschijnlijk al veel te ver heen. De bacterieën hebben hun werk gedaan. Mijn lichaam begint het op te geven. En ikzelf? Ik heb het gehad! Ik kan gewoonweg niet meer. En ik wil ook niet meer. Ik zit er dan ook al heel erg hard over te denken om een euthenasieverklaring te gaan ondertekenen voor ik het helemaal niet meer kan.

 

 Dit heeft te lang geduurd. En ik ben doodsbang voor wat er nu allemaal zal gaan komen. Iedere dag opnieuw, iedere seconde van dag en nacht, sta ik letterlijk doodsangsten uit. Niemand die mij vertelt wat er gaat of kan gaan gebeuren. Wat de risico's zijn. Hoe ver het allemaal al is, hoe ver het mijn lichaam heeft aangetast en wat het allemaal heeft aangericht. Nergens bevestigingen van. Nergens een luisterend oor. Nergens begrip. Ik kan letterlijk nergens meer terecht, en nergens meer naar toe. Zodra ik in een ziekenhuis in de wachtkamer op een stoel heb moeten zitten, dan ben ik als de dood voor degenen die na mij in diezelfde stoel zal komen te zitten. Ik heb letterlijk geen leven meer. Ik heb geen steun van niemand, mijn vriendschappen heb ik ook al allemaal moeten verbreken. Ik ga sinds mei 2010 door deze hel van pijn, angst, verdriet, ongerechtigheid, onmacht, leugens, en corruptie omdat alle artsen elkaar blijkbaar de handen boven het hoofd houden.

 

 Het enige dat ik wil is dat ik een zwart op wit verklaring heb van alles dat er op dit moment exact allemaal met mij aan de hand is en hoe ver het ervoor staat nu op dit moment. Ik wil eerlijkheid en oprechtheid. Ik wil antwoorden. Ik heb daar recht op. Ik wil weten waarom ik op deze manier wordt behandeld, en waarom ik op zo'n verschrikkelijke manier kapot moet gaan. Men heeft mij mijn leven al afgenomen door mij niet te helpen en te behandelen en mij voor te liegen. Nu neemt men mij mijn letterlijke leven, mijn lichaam, ook nog weg. Ook door mij niet te helpen en te behandelen en mij voor te liegen.

 

 Mijn kinderen hebben het recht om te weten wat er met mij, hun moeder, gebeurt en aan de hand is. Zij hebben het recht om te weten dat ik wordt voorgelogen, en dat niet ik degene ben die hier staat te liegen, maar de 'behandelende' artsen die mij aan alle kanten in een zwart blaadje zetten. En zij hebben het recht om te weten waarom dit alles gebeurt op deze manier. Maar mijn kinderen zullen in totale onwetendheid blijven en nooit weten wat er zich allemaal in werkelijkheid heeft afgespeeld, en wat er in werkelijkheid met mij is gebeurd, en om welke reden de artsen en specialisten mij niet hebben geholpen. Niet op een normale manier onderzocht zoals dat bij andere mensen wel gebeurt, niet op een normale manier behandeld en begeleidt zoals dat bij andere mensen wel gebeurt, en niet genezen zoals dat bij andere mensen wel gebeurt. Ik wordt behandeld als iets dat vele malen minder is dan de smerigste straathond die je nog geen vies afgekloven bot toegooit.

 

 Ik wil in elk geval alles doen om mensen wakker te schudden. Men moet gewoonweg weten wat er allemaal gaande is op dit moment, in ons eigen land. Mensen worden gewoonweg voorgelogen en moedwillig aan hun lot overgelaten. Men wordt moedwillig, op een berekende manier, aan een lijntje gehouden en door een hel gejaagd. En dan geldt dit niet alleen voor diegenen die ziek zijn. Hele families zijn hiermee gemoeid. Vaders, moeders, kinderen, opa's en oma's, tante's en oom's. Dit is te gek voor woorden wat er hier gebeurd. En dat alleen maar omdat het al die ziekenhuizen anders teveel geld zou gaan kosten. Het is blijkbaar gemakkelijker om te zorgen dat zo min mogelijk mensen op de hoogte zijn van de werkelijke toedracht en daar moeten vele vele burgers onder lijden. Wanneer staat er nu eens iemand op die de werkelijke feiten op een rijtje zet en die opkomt voor degenen die zoals ikzelf door een hel heen moeten gaan?

 

 Ik weet zeker dat als ditzelfde met een dochtertje van een van deze specialisten zou gebeuren dat zij alles op alles zouden zetten om te zorgen dat het kind geneest en overleeft. Dit, wat met mij gebeurt, mag gewoon niet mogen. Dit is werkelijk je reinste moord. De artsen weten ervan en toch houden ze hun mond.

 

 Het ziekenhuis waar voor het eerst de diagnose Klebsiella Pneumoniae is gesteld, had het moeten melden. Zij zijn dit wettelijk gezien verplicht, voornamelijk met het oog op de volksgezondheid. Alle ziekenhuizen, alle artsen, waar ik ben geweest en waar ik ben onderzocht, hadden dit ook moeten melden. Iedere arts waarmee ik in aanraking kwam heb ik iedere keer opnieuw direkt van alle feiten op de hoogte gesteld, maar iedere keer werd er net gedaan alsof er totaal niets aan de hand was. Het was niet belangrijk. Iedere keer werd zelfs op zo'n manier mee omgegaan alsof ik daar ter plekke zat te fantaseren. Terwijl de KNO-arts in Assen ziekenhuis wel heel erg schrok toen ik van de Klebsiella vertelde en de opmerking plaatste dat iemand dat niet zo gemakkelijk kreeg. Verder maakte ook deze arts er geen woord meer aan vuil, zelfs niet na onze vragen daarover. We kregen alweer geen enkel antwoord.

 

 Precies als dat het Rotterdamse Havenziekenhuis het verzwegen heeft en met alle macht geprobeerd heeft dit in hun doofpot te stoppen, doen deze ziekenhuizen dit ook. Ik woon alleen niet in Rotterdam, ben daar ook al jaren niet geweest. Wij wonen in Overijssel. Het ziekenhuis waar ik was opgenomen en besmet ben was in Hardenberg.

 

 De ziekenhuizen waar ik sinds mei 2010 voor deze klachten ben geweest zijn in Almelo, Hardenberg, Ommen, Assen, en Groningen. Geen van deze ziekenhuizen wilde mij werkelijk onderzoeken, behandelen nadat diagnoses waren gesteld, en hebben vanaf het begin af aan gelogen tegen ons. Alleen het goedkopere basisonderzoek is gedaan, zodra zwaarder onderzoek nodig bleek, werden wij weer doogestuurd naar andere artsen, ziekenhuizen, of werd er gezegd dat wij drie maanden later of een half jaar later terug moesten komen. Soms werd er letterlijk gezegd dat men niets kon vinden en verder niets voor mij kon doen, ondanks er al meerdere diagnoses waren gesteld op die momenten. De woorden van meerdere artsen waren: "Mijn handen zijn gebonden." Diagnoses waar geen enkele keer iets mee en aan gedaan is.

 

 Sinds mei 2010 hebben wij foto's gemaakt van alles dat er met mij gebeurde. Deze vele foto's vertellen een komplete horrorstory op zich. Artsen hebben geprobeerd ons te overtuigen om te stoppen met foto's van alles maken. Dat had geen zin volgens hen. Achteraf ben ik heel erg blij dat wij hiermee toch zijn doorgegaan en niet hebben geluisterd naar deze artsen. Het is voor ons bewijsmateriaal van veel dat er met mij gebeurd is.

 




Rss_feed